পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৭৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ৰূপৰ ৰাৰ প্ৰেমৰ প্ৰথম বেগ মাৰ যােৱাৰ লগে লগে আকৌ মেকেজিয়ে সন্ধ্যাৰ পিচত তেওঁৰ গাৱঁত ঘূৰিবলৈ ললে। তাত তেওঁৰ কেইবাজনীও প্রণয়িনী আছিল। কেতিয়াবা কেতিয়াবা তেওঁৰ গােটেই নিশা বাজে বাজে গৈছিল। কিছুদিন এনেকৈ গ'লত ৰম্ভায়াে সেই একে বাটকে ল’লে। কেইবাজনাে ফিৰিঙী তেওঁৰ বাসনাৰ আলহী হ’ল। | সত্য কেতিয়াও গােপনে নাথাকে ; এইবােৰ ঘটনাও লুকাই নাথাকিল। তিনি মাহ নৌ যাওঁতেই দুইৰৰ মাজত খকা-খুন্দা লাগিবলৈ ধৰিলে। তাৰ ফলত চতুর্থ মাহত দুয়ােৰে বিচ্ছেদ ঘটিল, আৰু লগে লগে ৰম্ভাক স্কুলৰ পৰাও বিদায় দিয়া হ'ল। | ৰম্ভাৰ পূর্ণ বিশ্বাস আছিল—তেওঁ জ্ঞানেন্দ্ৰৰ ওচৰত আশ্রয় পাব ; সেই বাবেই বয়-বস্তু সকলাে লৈ তেওঁ জ্ঞানেন্দ্ৰৰ ঘৰত ওলালহি, কিন্তু জ্ঞানেন্দ্রই আশ্রয় দিয়া দূৰৰ কথা, ভিতৰ সােমাবলৈকো নিদিলে। তেতিয়া প্রায় সন্ধ্যা লাগে লাগো হৈছিল। ৰম্ভাই ক'লৈ যাব, কি কৰিব, একো স্থিৰ কৰিব নােৱাৰিলে। কোনােবা হােটেললৈ যাবৰ নিমিত্তে মনতে পাঙি থাকোতেই হঠাৎ আব্দুল আহি তেওঁৰ সন্মুখত উপস্থিত হ’ল। আব্দলে অলপ আচৰিত ভাবে সুধিলে,-“কিহে, ৰম্ভা নেকি ? পিচে কানাে ভাগ্য প্রসন্ন হ’ল ?” ৰম্ভাই এটা শুকান হাঁহি মাৰি ক'লে,-“কানাে হ’ব ? মই যে তােমাক লগ পাবলৈ ব্যাকুল হৈ ফুৰিছো।” আব্দুল–মােক ইয়াত লগ পাবা বুলি কেনেকৈ জানিলা ? ৰম্ভা—ইয়াত পাম বুলি জনা নাছিলো, কিন্তু পাবলৈ বৰ আগ্রহ জন্মিছিল। মােৰ বােধেৰে সেই আগ্রহেই তােমাক টানি আনিছে। আব্দল—সেইটো বাৰু মানিলোঁ। পিচে তুমি ইয়ালৈ আহিলা কেতিয়া ?