পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৭৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ষষ্ঠ অধ্যায় ৰূপৰ বজাৰ এমাহৰ ভিতৰতে ৰম্ভাৰ মেম সজাৰ হেঁপাহ কেনিবা গ'ল আগেয়ে গাউন পিন্ধি মেম চাহাৰ হৈ বাটত গা ঘেলােৱা বৰ ডাঙৰ কাম আৰু সৌভাগ্যৰ ফল বুলি অনুমান কৰিছিল। এতিয়া কিন্তু এই অলপ দিনৰ ভিতৰতে সেই সুখে আমুৱালে। একোজনী মেম যেনে ছটফটীয়া, যেনে হৃষ্ট-পুষ্ট আৰু বলী, আমাৰ কোনাে কোনাে মতা মানুহ তেনে নহয়। তাৰ কাৰণ হৈছে তেওঁলােকে সৰুৰে পৰা তেনেকৈ চলি শৰীৰ আৰু মন গঢ়ি লৈছে, কিন্তু আমাৰ দেশৰ তিৰােতা সদায় চুকত সােমাই থাকিব লগা হােৱাত সাহ-শক্তিও সেই অনুপাতে হৈছে। সেই দেখিয়েই কোনােবাই হঠাৎ এদিন বিলাতী প্রথামতে চলিবলৈ আগ বাঢ়িলেও চলিব নােৱাৰে, বৰং তেনে অনুকৰণে অভিসম্পাতৰূপে দেহ মন অৱসন্ন কৰি তােলাহে দেখা যায়। ৰম্ভাই আগেয়ে বাটত গা ঘেলোেৱাটো যেনে সুখৰ বুলি ভাবিছিল, এতিয়া তেনে নহ'ল। অভ্যাস নথকাত অলপ বাট খােজ কাঢ়িলেই ৰম্ভাৰ ভাগৰ লাগে আৰু ঘূৰি আহি দীঘল দি পৰিব লগা হয়। লাহে লাহে গাউন পিন্ধি আৰু অখাদ্য খায়াে ৰম্ভাই প্রীতি নােপােৱা হ'ল। সি যি কি নহওক, এনেকৈয়ে দিন যাবলৈ ধৰিলে। ইয়াৰ ভিতৰত ৰম্ভাই কিন্তু এটা সুচল দেখিলে যে তেওঁ যাব প্রতি সদয় হয়, তেওঁৰ লগত ফুৰা-চকাত আগৰ দৰে লুকচুক কৰিব নালাগে। প্ৰথমতে এমাহমান তেওঁৰ আৰু মেকেঞ্জিৰ মাজত প্রণয় বৰ গাঢ় হৈ উঠিছিল, কিন্তু তাৰ পিচত ক্রমশঃ টুটি আহিবলৈ ধৰিলে।