পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
ঘৰুৱা শিক্ষক

 উকীল — বাৰু আগেয়ে পাতকচোন, পিচতো দেখা যাব।

 ৰম্ভাই বিৰক্তিৰ স্বৰেৰে ক’লে, — “এৰা, মোমাই মৰক, ভূতক পিচে পাম।” আপোনালোকৰ কথাই হে সাৰ। দীনবন্ধুৰ ওচৰত আপোনালোকৰ কোনো মূল্য নাই।

 উকীল — কি! তুমি তেনেহলে দীনবন্ধুৰ প্ৰণয়িণী বাৰু দেখা যাওক। তাৰ ইমান সাহ! তাক ধ্বংস কৰিম!

 ৰম্ভা — আপুনি কি বকিছে আজি! এনেকৈ বলিয়ালি কৰিছে কিয়?

 উকীল — মই বলিয়া Very good. বলিয়াই সকলো কৰিব পাৰে।

 এই কথা কোৱাৰ লগে উকীল একে জাপেই বহাৰ পৰা উঠিল আৰু ৰম্ভাৰ দুয়োখন হাত জপাই ধৰিলে।

— ৩১ —