পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৬২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা অলপ ধেমালি কৰি সুধিলে,-“কিহে ডাক্তৰ ? ক'ৰ পৰা? বােলো কাক নাে ভৱবন্ধনৰ পৰা মুক্ত কৰি আহিলা ?” ডাক্তৰ—হওঁতে ভৱ-বন্ধন মুক্ত কৰাইহে হয়। মানুহবােৰ এনে অদ্ভুত, সময়ৰ বেলিকা ডাক্তৰৰ খবৰেই নলয়, শেহত যেতিয়া ভাল হােৱাৰ কোনাে আশা নাথাকে, তেতিয়া মাত ডাক্তৰ, মৰা মানুহ। জীয়াই দিয়কহি। ডাক্তৰে তেতিয়া কি কৰিব ! সিফালে কথাটো ওলাব, ডাক্তৰ আহিহে মানুহটো মাৰিলে, যেন ডাক্তৰৰ কাম মানুহ মৰাটোহে।” দীন—পিচে গৈছিলা কলৈ ? ডাক্তৰকলৈনাে যাব। মানুহ মাৰিবলৈ। তুমি দেখােন আগেয়ে গম পাইছা। দীন—কিন্তু ক’ৰ মানুহ, তাৰ গম পােৱা নাই নহয়। ডাক্তৰ—সেই কাতিৰাম বােলা মদাহীটোৰ সৰু ল'ৰা এটা। ইমান দিন ভূ নাই, এতিয়া মৰিবলৈ ধৰিলত মােক মাতিছে। মই কি কৰিম আৰু এঘণ্টামান থকাৰ আশা নাই। দীন—বেমাৰটো কি ? ডাক্তৰ—নিউমনিয়া। ডাক্তৰ গ'ল, দীনবন্ধুৰ চকুত চকুলােৱে দেখা দিলে। তেওঁ তেতিয়াই লৰালৰিকৈ কাতিৰামৰ ঘৰলৈ গ'ল। গৈ দেখিলে ৰােগীৰ অৱস্থা সঙ্কটজনক। তথাপি তেওঁ ৰােগীৰ ওচৰত বহি শুশ্রুষা কৰিবলৈ ধৰিলে, কিন্তু সকলল মিছা হ’ল। ভগৱানৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে কোনে কি কৰিব । অলপ পিচতেই ললিতাৰ বুকু শুদা কৰি, জীৱনৰ একমাত্ৰ অৱলম্বন, আলাসৰ লাড় পুত্রটিক নিষ্ঠুৰ কালে অকালতে হৰি নিলে। হাহাকাৰ ধ্বনিৰে দিগ্বিদিক পূর্ণ হ’ল। মৃত সন্তান বুকত বান্ধি ললিতা মাটিত পৰি মূচ্ছ গ'ল।। - ৩৫-