পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৫৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা কোনােমতে ৰক্ষা পৰিছে। জানেই মই দুখীয়া মানুহ, তাতকৈ অধিক কৰিবলৈ মােৰ শক্তি নহ'ল। ঈশ্বৰক ধন্যবাদ দিয়ক—তেওঁৰ ; পাত আপােনালােকে নিজৰ ভেটি এৰিব লগা নহ'ল। | বুঢ়ী—বােপাদেউ, ঈশ্বৰে তােমাৰ ভাল কৰিব। পােনাটিক বুকত লৈ যে গছৰ তলত থাকিব লগা নহ’ল, এয়েই পৰম ভাগ্য। পিছে, বােপা, ধন খৰচ কৰি ৰাখিলা নাৰাখিলা, সি মদাহীয়ে জানাে থাকিবলৈ দিব । | দীন—সেই বাবে ভয় নাই। মাটি আৰু ঘৰৰ ওপৰত কাতিৰ এতিয়া কোনাে হাত নাই ; সি মােৰ। কিন্তু মই তাক লবৰ ইচ্ছাৰে ৰখা নাই ; আপনালােক যাতে ভেটি এৰি যাব নালাগে, তাৰ নিমিত্তেহে ৰাখিছো। আপােনালােকে মােক একো দিব নালাগে ; আগেয়ে যেনেকৈ নিজৰ বুলি ব্যৱহাৰ কৰিছিল, এতিয়াও তেনেকৈয়ে কৰক। ল’ৰাটি যেতিয়া বুজন হ’ব, তেতিয়া মই যি কৰিব লাগে কৰিম। আপােনালােকে এতিয়া ভালকৈ বােৱকটাত ধৰক, তাৰ পৰাই খােৱা খৰচ ওলাব। সূতা-নেতা লাগিলে মােক ক’ব, মই পঠিয়াই দিম ; পিচত কাপােৰ বেচিলে দাম দিব। বুঢ়ীয়ে প্রাণ খুলি দীনবন্ধুক আশীৰ্বাদ দিলে। ললিতাই বেৰৰ আঁৰৰ পৰা শুনি থাকি ভক্তিগদ্গদ চিত্তে দীনবন্ধুৰ মঙ্গলৰ নিমিত্তে ঈশ্বৰৰ ওচৰত প্রার্থনা জনালে। দীনবন্ধুৱে বুঢ়াক বৰাই-বুজাই সান্ত্বনা দি বিদায় ল'লে। ললিতা আৰু বুঢ়ীও কিছু আশ্বস্ত হল। | সেই দিনা ৰাতি ল'ৰাটোৱে ঘনাই কান্দিবলৈ ধৰিলে ; মাকে হাত দি চাই দেখিলে—গাটো জুই যেন তপত, ৰাতিটো বুকতে লৈ ওই থাকিল। ৰাতিপুৱা অৰ আৰু বেচি হ’ল, লগে লগে কাহিবলৈকো ধৰিলে। ললিতাই কাভিৰামক এজন ডাক্তৰ বা কবিৰাজ মাতিবলৈ ক'লে।