পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৫৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা কত মানুহ দিনে দিনে তললৈ নামিছে ! সেই বিলাকক, ঘিণ কৰাৰ পৰা কাৰ কি লাভ। তাতকৈ তেনে মানুহক পুতৌ কৰি, তেনে মানুহৰ কাৰ্যক ঘৃণা কৰা হে সাধু আৰু বিজ্ঞ লােকৰ কাম ; কাতিৰামৰ প্রতি ককায়েকৰ কটুক্তি ললিতাই বৰ আঘাত পালে আৰু ককায়েক-বৌৱেকৰ অনুৰােধ উপেক্ষা কৰি নােখােৱা- নেমেলাকৈ উভতি আহিল। পুৱাৰে পৰা বৰ ৰ’দ আছিল। ভােকেলঘােনে খােজ কাঢ়ি ললিতা বৰ ক্লান্ত হৈ পৰিছিল ; গােটেই গা ঘামেৰে তিতি গৈছিল। তেওঁ আহি মাজ বাট পাওঁতেই হঠাৎ বতৰৰ পৰিবৰ্ত্তন ঘটিল, ততালিকে ডাৱৰে আকাশ ছাতি পেলালে, দুই-এটোপালকৈ বৰষুণ পৰিবলৈ ধৰিলে। ই বােধকৰে৷ ললিতাৰ ভাগ্য পৰিবৰ্তনৰ আগবাতৰি । লাহে লাহে বৰষুণ ডাঙৰ হৈ আহিল, ললিতা ল’ৰাটোৰে সৈতে জুৰুলি-জুপুৰি হ’ল। ললিতাই চকু-লােৰে দুয়াে গাল তিয়াই, আৰু বৰষুণত কাপােৰ-কানিৰ জোল বােৱাই, বেলি ভাটা দিয়াত ঘৰ পালেহি। যথাসময়ত আদালতৰ সন্মুখত কাতিৰামৰ স্থাৱৰ-অস্থাৱৰ সম্পত্তি নীলাম হৈ গ'ল। দীনবন্ধুৱে বহুত যত্ন কৰি বৰঘৰটোৰে সৈতে বাৰীখন পাঁচ শ টকাত ডাকি ল'লে। ইয়াৰ নিমিত্তে তেওঁ ধাৰ কৰিব লগাত পৰিল ; কিয়নাে খেতি-বাতিৰ পৰা তেওঁ যি দুই চাৰি টকা ৰাহি কৰিছিল সকলে আশ্ৰমৰ কামতে খৰচ হৈ গ'ল। যি হওক, ধাৰে-ঋণে কাতিৰামৰ বাৰীখন ল’ব পৰাত তেওঁ আনন্দ পালে। সন্ধ্যা সময়ত ললিতা আৰু তেওঁৰ শাহুৱেক ঘৰৰ পিৰালিতে বহি জুপুকা লাগি চকুলাে টুকিছে, ল’ৰাটোৱে মাকহঁতক কলা দেখি ফেঁকুৰি ফ্ৰেকুৰি কান্দিছে, এনেতে পদূলিত দীনবন্ধুৰ মাত শুনা গল । দীনবন্ধুৰ মাত শুনা মাত্ৰকে বুঢ়ী ওলাই আহিল ; দীনবন্ধুরে কলে, “আই, নাকান্দিব, ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা আপােনাৰ বাৰীখন আৰু বৰ ঘৰটো