পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৫৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা আশ্ৰমত ছাত্ৰীৰ সংখ্যা এতিয়া আঢ়ৈ কুৰিৰ ওপৰ। অসমীয়াৰ ঘৰৰ উপযুক্ত গৃহিণী হবলৈ যিবােৰ শিক্ষা লাগে, ইয়াত সেই সকলােবােৰেই আছিল। প্রভা আৰু উষাই আশ্ৰমৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে প্রাণপণে পৰিশ্ৰম কৰিও এদিনলৈকে কাত হােৱা নাছিল। প্রভা আশ্ৰমৰ প্ৰাণ, উষা তাৰ সৌন্দৰ্য্য। প্ৰভাৱতী এতিয়া সম্পূর্ণ যােগিনী। তেওঁ নিৰামিষ ভােজন কৰে, ভূমি-শয্যাত শােৱে, আশ্ৰমৰ উন্নতিৰ বাহিৰে তেওঁৰ নিজৰ কোনাে চিন্তা নাই। আশ্ৰমৰ সফলতাত দীনবন্ধুৰ মনত মহা আনন্দ। তেওঁ ভক্তি-গদ্গদচিত্তে ভগৱানৰ উদ্দেশ্যে এটি নমস্কাৰ জনাই ক'লে—প্রভু সকলাে তােমাৰ কৃপা। এনে দুটি নাৰী-ৰত্নৰ সাহায্য নােপােৱা হ'লে মই মােৰ ক্ষুদ্ৰ শক্তিৰে কেতিয়াও এই মহৎ উদ্দেশ্য সফল কৰিব নােৱাৰিলোঁহেঁতেন। তােমাৰ কৰুণা-নিৰ্মালি সদায় যেন এনেকৈয়ে এই তােমাৰ নিঃকিন সন্তানৰ মূৰত পৰে।