পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৪৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


মদাহী দুর্ভাগ্য পাহৰি যায়। শিশুটিক বুকুত সুমুৱাই যেতিয়া ঘনে ঘনে চুমা খাবলৈ ধৰে, তেতিয়া তেওঁ ভাবে যেন তেওঁৰ সমান ভাগ্যৱতী পৃথিবীত আৰু কোনাে নাই। কাতিৰামৰ এতিয়া কোনাে কাম নাই ; মাত্র কেতিয়াবা দেশী মদৰ দোকানত আৰু কেতিয়াবা পইচা থাকিলে বিলাতী মদৰ দোকানতে মদ খাই বাটে বাটে বলিয়ালি কৰি ফুৰে। মদৰ জালত যেতিয়া ঢলংপলংকৈ ঘৰলৈ যায়, তেতিয়া ল’ৰাটো কোলাত উঠিবলৈ আহিলে, কেতিয়াবা আগ্ৰহেৰে কোলাত লয়, কেতিয়াবা ‘গুচ, তেহেলেই যা’ বুলি থেকেচা মাৰি দিয়ে। তেনে দেখিলে মাকে লৰি আহি ল’ৰাটো তুলি লয়, তাৰ বাবেও সময়ে সময়ে কাৰািমৰ গালি আৰু কিল খাব লগাত পৰে। হায়! ললিতাৰ দোষ কি ! স্বামী- প্ৰেম আৰু পুত্র-বাৎসল্যৰ বাহিৰে যে তেওঁ একো নাজানে! | সৰ্বানন্দই সঁচাকৈয়ে কাতিৰামৰ ওপৰত ছহেজাৰ টকাৰ গােৰ কৰিলে। গােচৰৰ দিনা কাতিৰাম আদালতত উপস্থিত নহল। হাকিমে গােচৰৰ সমুদায় ধন ‘একতৰফা ডিক্রী’ দিলে। কাতিৰামে সেই বিষয়ে কোনাে চিন্তাকেই নকৰিলে। এই ঘটনাৰ দিনচেৰেকৰ পাচত এদিন দীনবন্ধু কোনােবা এখন গাৱঁৰ ৰাজহুৱা সভাত যােগ দিবলৈ গৈছিল। সভা ভাঙি উলটি আহোঁতে প্রায় সন্ধ্যা হৈছিল। আহি থাকোতে তেওঁ নিলগৰ পৰা আলিৰ দাতিত এদল মানুহ গােট খােৱা দেখি কাণ্ডটো কি জানিবৰ নিমিত্তে কোবা-কুৰিকৈ খােজ দিলে। ওচৰ পাই দেখিলে,—এটা মানুহ খাৱৈত পৰি আছে । মানুহটোৰ মুখৰ পৰা অনর্গল লাগ-বান্ধ নােহােৱা কথা ওলাইছে, আৰু চাৰিওফালৰ মানুহবােৰে পাৰে মানে হাঁহিছে। মানুহটোৱে কৈছে,—“তহঁতে হাঁহিছ, জনা নাই—মই তহঁতক কি কৰিব পাৰে। হঁত ছােটলােক, মই ৰায় বাহাদু। - ৩৪১-