পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩২০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা এতিয়াৰ দৰেই আৱশ্যক হলেই আপােনা সাহায্য পাই থাকো, তেনেহলেই মােৰ জীৱনৰ সকলাে অভিলাষ, সকলাে সাধনা সিদ্ধি হ’ব। ইয়াতকৈ বেচি একো মই কল্পনাও কৰিব নােৱাৰোঁ। আপােনাৰ প্ৰতি মােৰ শ্ৰদ্ধা ভক্তি অক্ষুন্ন ৰাখি আপােনাৰ স্নেহ, অনুগ্রহ আৰু বিশ্বাসৰ পাত্ৰী হৈ থাকিব পাৰিলেই মােৰ জীৱন সার্থক মানিম। শেহত মােৰ নমস্কাৰ গ্ৰহণ কৰিব। কিবা দোষৰ কথা পালে ক্ষমা কৰিব। সেরিকা প্ৰভাৱতী প্ৰভাৱতীৰ চিঠি পঢ়ি দীনবন্ধুৱে আনন্দ পালে। তেওঁ প্ৰভাৱতীলৈ লিখিলে, আয়ুষ্মতি, যদিও তুমি মােৰ সঁথৰ বুজা নাই বুলিছা মই হলে বুজিছা বুলিয়েই অনুমান কৰিছো। তুমি যি কৈছা, তাক মােৰ সঁথৰৰ উত্তৰ যেনেই পাইছো। তথাপি যদি মােৰ মুখৰ পৰা শুনিবৰ ইচ্ছা কৰিছা, তেন্তে শুনা। মােৰ ভালপােৱাৰ পাত্ৰীক কেতিয়াবা দেখিবলৈ পাম বুলিও আশা কৰা নাছিলোঁ। বহুত দিন আগেয়ে মই কল্পনাত এখনি প্রতিমা সাজিছিলো, তাত মােৰ আদৰ্শৰ অনুৰূপ ৰূপ-গুণ আৰােপ কৰি সজাই লৈছিলো। মনে মনে প্রতিজ্ঞা কৰিছিলোঁ,যদি কেতিয়াবা কোন সজীৱ প্রতিমা মােৰ মানস প্রতিমাৰ লগত মিলি যায়, তেন্তে তেওঁকেই মােৰ অৰ্ধাঙ্গিনী কৰিম ; নহলে সেই ছবিকে লৈ জীৱন কটাম। মােৰ কল্পনা অসংযত—অসম্ভৱ বুলি বহুতে ধাৰণা কৰিছিল ; ময়াে সেই কল্পনা সত্যত পৰিণত কৰাৰ আশা এৰি দি কল্পনাৰ চিত্ৰ লৈয়েই জীৱন =৩১৪ -