পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩০৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ৰােগ শুশ্রষা আহিছে, বােধকৰে ৰাতিৰ ভিতৰত আৰু নৰিয়া টান হােৱাৰ সম্ভাৱনা নাই। মই এতিয়া যাওঁ, ৰাতিপুৱা এবাৰ আহিম। যদি ইয়াৰ ভিতৰতে প্রয়ােজন হয়, খবৰ দিবা। সাৰ পালে এদাগ ঔষধ খুৱাবা।” উষাই মুখেৰে একো নকৈ মূৰ দোৱাই সম্মতি জ্ঞাপন কৰিলে, আৰু দীনবন্ধু ওলাই গ’লত ৰােগিণীৰ শিতানৰ ওচৰত বহিল। সেই দিনাৰ পৰা দীনবন্ধু প্ৰায়েই প্ৰভাৱতীৰ বাতৰি লবলৈ আহে, আৰু আৱশ্যক বুজি শুশ্রুষাও কৰে। উষাই ইয়াৰ ভিতৰত এটা কথা বিশেষভাবে লক্ষ্য কৰিছিল যে হাজাৰ শুশ্রুষাই প্ৰভাৱতীক যি। কৰিব নােৱাৰে, দীনবন্ধু দর্শনে তাতকৈ বহুতাে বেচি গুণ দিয়ে। উষাই ইয়াৰ কাৰণৰ কথা ভাবি মাজে মাজে একোটা দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়িছিল। এসপ্তাহমানৰ মূৰত প্ৰভাৱতীৰ জ্বৰ এৰিলে; কিন্তু শৰীৰ বৰ দুৰ্বল। দীনবন্ধু আৰু উষাৰ যত্ন আৰু বলকাৰক পথ্যৰ ব্যৱস্থাত সেই দুর্বলতা দিনে দিনে কমি আহিবলৈ ধৰিলে। প্রায় দুসপ্তাহৰ মূৰত প্ৰভাৱতী সম্পূর্ণ সুস্থ হ’ল আৰু অলপ দুর্বলতা থাকিলেও স্কুলৰ কর্তব্য হাতত ল’ব পৰা হ'ল।