পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩০৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা “দেউতাক বিচাৰি কেইবাবাৰে আহিছিলোঁ। আপুনি যেনে-তেনে এবাৰ আহিব লাগে। আইদেউৰ জ্বৰ বৰ টান হৈছে, মাত-বােল নাই। আপুনি এতিয়াই এবাৰ চাই আহক।” | দীনবন্ধুৱে আৰু পলম নকৰিলে, লিগিৰীজনীৰ লগে লগে প্রভাৱতীৰ ঘৰলৈ গ'ল। প্ৰভাৱতীৰ ঘৰত সােমাওঁতে তেওঁৰ বুকুত অস্বাভাৱিক স্পন্দন হৈছিল। যদিও নৰিয়াৰ ওচৰলৈ যােৱাত তেওঁৰ সময় অসময় নাছিল, তথাপি আজি এই ৰাতি প্রভাৰ ওচৰলৈ যাব লগা হােৱাত তেওঁ এটা নতুন ধৰণৰ সঙ্কোচ বােধ কৰিছিল। তেওঁ সােমাই যাওঁতেই কোনােবা হঠাৎ তাৰ পৰা ওলাই গ'ল, লিগিৰীজনীয়ে প্ৰভাৰ শয্যাৰ ওচৰতে তেওঁক বহিবলৈ চকি এখন দিলে। দীনবন্ধুৱে লিগিৰীজনীক সুধি ৰােগৰ বিশেষ বিবৰণ একো নাপালে, মাত্র ইয়াকে শুনিলে যে ডাক্তৰে দৰব এটা তিনি ঘণ্টাৰ আঁতৰে আঁতৰে খুৱাবলৈ দিছে। দীনবন্ধুৱে বৰ আহুকাল বােধ কৰিলে। প্রভাৰ ভায়েকটোও তেতিয়া আন এখােটালিত শুই আছিল। দীনবন্ধুৱে লিগিৰীজনীক সুধিলে,-“মই সােমাওঁতেই কোনােবা ওলাই যােৱা দেখিলোঁ, তেওঁ কোন?” লিগিৰীতেওঁ সৰু আইদেউ। কালিৰে পৰা ইয়াতে আছে। তেওঁ নথকা হলে বিপদেই হ'লহেঁতেন। আমি একোৰে ভু-ভা নাপাওঁ। দীন—তেওঁক এবাৰ মাতিব পাৰা নে? লিগিৰীয়ে মাতিবলৈ নৌ পাওঁতেই এখােজ আগলৈ এখােজ পাচলৈ কৰি অৱনতঃখী উষা চাপি আহিল, কিন্তু দুৱাৰদলিৰ পৰা আগ নাবাঢ়িল। দীনবন্ধুৱে উষাক ৰােগিণীৰ অৱস্থাৰ কথা সুধিলে, উষাই উত্তৰত মেজলৈ আঙুলিয়াই দেখুৱালে মাথােন। দীনবন্ধুৱে মেজলৈ