পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/২৯২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা শুনিছে—তই দুহেজাৰ টকা খৰচ কৰিছ। এইবােৰ দৰিদ্ৰ হােৱাৰ চিন। মই এতিয়া বুজিছ, তােক অজলা লৰাটো পাই সেই বৰ মানুহ নাম লােৱা মদাহীকেটাই ফুচুলাই এইখন কৰিছে। তই সিহঁতৰ লগ এৰ ; নহলে সিহঁতে তােক একে বছৰতে বাটৰ মগনীয়া কৰিব।” | কার্তিক-আই, তুমি নাজানি শুনি এইবােৰ কি কথা কোৱা । তেওঁলােকে সদায় মােৰ ভালৰ নিমিত্তে যত্ন কৰিব লাগিছে। কমলচন্দ্র, গকুলচন্দ্র, সৰ্বানন্দৰ নিচিনা মানুহে মােক তেওঁলােকৰ সমনীয়া বুলি ভাবে, সমানে বহিবলৈ দিয়ে, খাতিৰ কৰে। ইয়াতকৈননা আৰু কি বেচি কৰিব! মিছাতে তেওঁলােকক বনাম নিদিবা। | মাক-বাৰু সংসাৰত ইমানবােৰ মানুহ থাকোতে সিহঁতে কাকো নিবিচাৰি তােক কেলেই চপাই লৈছে। তই মতা মানুহ হৈও দেখা নাই যদি, মই তিৰুতা হৈয়েই দেখিছো, সিহঁতে তােৰ ভালৰ নিমিত্তে ভাবি তেনে কৰা নাই। তােৰ গােটাদিয়েক টকা আছে বুলি গম পাই, তাকে আদায় কৰিবৰ মনেৰেহে এইখন জাল তৰিছে। তই মােৰ কথা শুন, সিহঁতৰ লগ এৰি দে। | কার্তিক—তুমি মিছাকৈয়ে এইবােৰ যি পােৱা তাকে বলকি থাকা। কি কৰিব লাগে তাক মই জানাে, তােমাক তাৰ দায়ে নাপায়।। | এই বুলিয়েই কার্তিকচন্দ্ৰ উঠি গুচি গ'ল। মাকে চকুলাে টুকি টুকি পুতেকৰ মতিগতি ফিৰাবৰ নিমিত্তে ঈশ্বৰৰ ওচৰত দুয়াে হাত জুৰি প্রার্থনা জনালে। মাকে কার্তিকক প্ৰায়েই এনে বুজনি দিয়ে। কার্তিকে কোন দিনা মাকক টান কথা শুনাই দিয়ে, কেতিয়াবা নিজে উচাটু মাৰি আঁতৰি যায়। | কার্তিকৰ এই অধপতনত তেওঁৰ ঘৈণীয়েক ললিতাৰ মনত সুখ- শান্তি নােহােৱা হৈছিল। মনৰ দুখ মনতে মাৰ নিয়াৰ লগা হােৱাত