পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/২৯১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


দ্বাদশ অধ্যায় দুৰ্ভগীয়া এইবাৰ কাতিৰামৰ খেতিৰ অৱস্থা নিতান্ত শশাচনীয় হ’ল ; তত্ত্বাৱধানৰ অভাৱত হালােৱাই নিজ ইচ্ছামতে যি কৰিলে সেয়ে। মুঠতে হালােৱা ৰােৱণী আদিৰ খৰচ-পাতি দি যি লাভ ৰ’ল, সি অতি সামান্য। খুটিৰ অৱস্থাও তথৈৱচ। গুৱালে মনে মনে কিমান গৰু ম’হ বেচি ঘৰলৈ টকা পঠিয়ালে, তাৰ একো ঠিক নাই। ক’ত কিমান গৰু-ম'হ আছে, তাৰ সংখ্যাও কার্তিকচন্দ্ৰই নাজানে। | বাৰীখনত মূৰৰ সমানে হাবি; ভেটা-জেওৰা কনিও এডােখৰৰ নাই। ঘৰৰ পিৰালিত আঠুমনীয়া হাবি হৈছে, খেৰী ঘৰকেইটাৰ বেৰৰ অৱস্থাও শােচনীয়। কার্তিকচন্দ্রই নতুন চ’ৰা ঘৰটোৰ বাহিৰে আনকেইটা ঘৰৰ ভূ লবলৈকো এৰিলে। দুর্গা-পূজা পাতিবৰ সময়ত মাক আৰু ঘৈণীয়েকে পুনঃ পুনঃ নিষেধ কৰিছিল, কিন্তু কার্তিকচন্দ্ৰই কাৰৰ কথাত কাণ নিদিলে। পূজাৰ পিচত মাকে কার্তিক বহুত বুজালে, কিন্তু ফল একো নহ'ল। মাকে ক’লে,-“বােপাই, তইনাে কি হলি ? বাপেৰে ইমান দুখেৰে সৈতে দুপইচা গােটাই দি গৈছে, দুভৰা মাটি, চাইটা, মহ-গৰু থৈ গৈছে, এই বােৰকে যদি পালি-পাচি খালিহেঁতেন তেনেহলে চিন্তা কিহৰ? পিচে তই দেখােন সেইবােৰৰ ভুকে লবলৈ এৰিলি, মুঠেই আগৰ যি আছিল তাকে দুই হাতে পানী সিচা দি সিছি। আর্শন নকৰাকৈ ভগন কৰিলে লাখপতিও ভিকহ হয়। এই পূজাতে মই - ২৮-