পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/২৮৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


যে পলি এই বুলি জ্ঞানেন্দ্রই এটা গ্রামােফোন কিছুমান ৰেকৰ্ডৰে সৈতে ৰম্ভাৰ ওচৰত হাজিৰ কৰিলে, ৰম্ভাৰ অন্তৰ আনন্দত আপ্লুত হ’ল ; জ্ঞানেন্দ্ৰৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰেমৰ প্রবাহ দুগুণ বেগেৰে ববলৈ ধৰিলে। | গ্রামােফোনত ইখনৰ পিচত সিখনকৈ কেইবাখনাে ৰেকর্ড স্থাপন কৰিলে ; অদৃশ্য গায়ক-গায়িকাৰ কেইবাটাও প্রেম-সঙ্গীত শুনিলে। ৰম্ভাৰ বুকুত প্ৰেমৰ ৰস উতলিবলৈ ধৰিলে। যেতিয়া “বহুদূৰ হ’তে এসেছি বধু” ইত্যাদি গানটো শুনিলে তেতিয়া তেওঁ এনে তদগতপ্রাণা হৈ পৰিছিল যে জ্ঞানেন্দ্ৰৰ বাহুবেষ্টনত হে প্রকৃতিস্থ হ'ব পাৰিছিল। কেইবাটাও গান হৈ যােৱাৰ পিচত জ্ঞানেন্দ্রই ক'লে,-“এইবােৰ কি গান। তােমাৰ গানৰ লগত জানাে এইবােৰৰ তুলনা হয় । মই এদিন মাত্র শুনিয়েই, আনকি, টোপনিতাে তাৰেই হে সপােন দেখিছো। ইমান ৰূপ-গুণ, এনে মৌ-সনা সুৰ, এনে মধুৰ হাঁহি, এনে চকুৰ পাক একেলগে মিলাই তােক গঢ়োঁতে বিধাতাৰ নিশ্চয় কম কষ্ট হােৱা নাছিল।” জ্ঞানেন্দ্ৰৰ প্ৰশংসাত ৰম্ভাৱতীৰ বুকু আনন্দত স্ফীত হৈ উঠিল, জ্ঞানেন্দ্ৰৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰেমৰ প্রবাহ আগতকৈও দ্রুত গতিৰে চলিবলৈ ধৰিলে। শুনা যায়, তিৰুতাই কেনেকৈ পৰৰ শলাগ পাব, সততে সেই চিন্তাত কাল কটায়। কি সাজ-পাৰত, কি অলঙ্কাৰত, কি আত্মকাহিনীত সকলাে বিষয়তে সকলাে সময়তে কেনেকৈ নিজক আনৰ ওপৰত ৰাখিব, কেনেকৈ আনৰ প্ৰশংসাভাজন হ’ব, এয়ে তিতাৰ ঘাই চেষ্টা। এই প্রশংসাৰ লােভতেই কেতিয়াবা প্রবঞ্চকৰ ওচৰত প্ৰতাৰিতও হয়। দহ জনক মুগ্ধ কৰি ৰং চাবলৈ যাওঁতেই বহুতাে তিতাৰ পতন ঘটে। ধূৰ্ত প্ৰতাৰকে ৰমণীক হাত কৰিবলৈ মিছা প্রশংসাৰ সৰ্ব্বাক মন্ত্র