পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/২৮২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


লাল দেখুৱাবলৈ ৰাতি গহীন হলে আহিব বুলি লিখিছিল। মই দুয়ােল প্ৰস্তাৱকে অগ্রাহ্য কৰিলোঁ। মােৰ সমিধান পাই শিৱই আকৌ লিখিলে,—“মই অনুৰােধ কৰিলে নােৱাৰা, কিন্তু দীনবন্ধুৱে ক'লে এতিয়াই পাৰিবা হবলা।” মই তাৰ কোনাে উত্তৰ নিদি মনে মনে থাকিলোঁ। পিচ দিনা ৰাতি সি আকৌ মানুহ এটাৰ হাতত এখন চিঠি দি পঠিয়ালে ; তাত লিখিছিল,—“প্রিয়তমে, আজি ভাত খাই উঠি তােমাৰ তাত মুহুদি কৰিবলৈ যাম, তােমাৰ কোনাে আপত্তি নুশুনাে।” মই খঙত চিঠিখন ফালি-ছিৰি পেলালো। প্রথমেই তাৰ কোনাে উত্তৰ নিদিওঁ বুলি স্থিৰ কৰিছিলো, কিন্তু পিচত ভাবিলো যদি মনে মনে থাকিলে সি মােৰ আপত্তি নাই বুলি বুজে, তেনেহলে হয়তাে সি আহিবও পাৰে। ইয়াকে ভাবি লিখিলোঁ,-“সাৱধান ! মােৰ চাৰি সীমাৰ ভিতৰত ভৰি নিদিবা, নতুবা বিপদ ঘটিব।” ইয়াকে লিখি মানুহটোৰ হাতত দি পঠিয়ালো। তেতিয়া মােৰ বৰ ভয় লাগিছিল, এবাৰ আপােনাক জনাবও খুজিছিলো, কিন্তু আশঙ্কা হ’লকি জানি শিৱক লাই দি ইমানলৈ সাহ কৰিব পৰা কৰিছে বুলি আপুনি মােক খং কৰে। শেহত একো নকৰি ভালকৈ দুৱাৰ-ঘৰ মাৰি সাৱধান হৈ শুই থাকিলোঁ । সি আহিছিল নে নাই ক’ব নােৱাৰো। পৰহি ভাইটো থিয়েটাৰ চাবলৈ গৈছিল। যদিও মােৰ পেটত ভয় আছিল, তথাপি তাক ভয়ৰ আচল কাৰণটো কবলৈ লাজ লাগিল। এনেয়ে মােৰ ভয় লাগে বুলি তাক যাবলৈ মানা কৰিছিলো, কিন্তু সি মােৰ হাক মুশুনি গুচি গ'ল। মই বহুত ৰাতিলৈকে সাৰে থাকি শেহত পাটীত পৰিলো। কেতিয়া টোপনি আহিল ক’ব নােৱাৰো। | হঠাৎ এটা গােলমাল শুনি মােৰ টোপনি ভাগিল। চকু মেলি যি দৃশ্য দেখিলো, তাক আৰু কি কম । ঘৰৰ খিৰিকীখন এৰুৱাই থােৱা আছে আৰু ভাইটোৱে শিৱক মাৰিবলৈ লাখুটি ভাঙিছে, কিন্তু মাৰ