পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/২৬৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


সপ্তম অধ্যায়

নিশাচৰ

 সেই দিনা নগৰত কিবা উপলক্ষে থিয়েটাৰ হৈছিল। দর্শকৰ সংখ্যা নিতান্ত কম নহলেও বৰ বেচিও হােৱা নাছিল। কাৰণ দূৰণিবটীয়া মানুহ প্রায়ে অহা নাছিল। বেচি ভাগ দর্শকেই নগৰীয়া ডেকা৷

 দর্শক কম হলেও অভিনয় বেয়া হােৱা নাছিল; অন্ততঃ দর্শক সকলৰ মুখত প্রশংসাৰ ধ্বনি শুনা গৈছিল। প্রত্যেক অঙ্কৰ শেষত দর্শকসকলৰ অধিকাংশ বাহিৰলৈ ওলাইছিল, আৰু বাহিৰত পতা দোকানকেইখনত চাহ, চিগাৰেট, নাইবা তামােল কিনি খাইছিল। তৃতীয় অঙ্কৰ অন্তত যিবােৰ মানুহ বাহিৰলৈ ওলাইছিল, ঘূৰি সোমাওঁতে তাৰ ভিতৰত এজন পাচ পৰিল। তেওঁৰ আৰু ভিতৰলৈ সােমােৱা নহ’ল; সকলো ভিতৰ সােমালত তেওঁ লাহে লাহে আলিলৈ উঠিল।

 তেতিয়া ৰাতি প্রায় এক বাজিছিল। থিয়েটাৰ ঘৰৰ বাহিৰে আন ঠাইত কাৰৰ সাৰ-সঁহাৰি নাই; সকলে নিদ্ৰাদেৱীৰ কোলাত লাল-কাল। নিশাচৰ জন্তু আৰু জন্তু স্বভাৱৰ দুই-এজন মানুহ মাথােন তেতিয়া সজাগে আছিল; অথবা কাৰবাৰ পিৰালি বা বাৰীচুকত খাপ লৈছিল। তাৰ বাহিৰে নগৰৰ আলিবাটত দুই-এটা ‘পাহাৰাৱালা ঘূৰিছিল। বাটৰ দাতিত ক’ৰবাত ক’ৰবাত মিউনিচিপেলিটিৰ চাকিয়ে ঢিমিক-ঢামাককৈ পােহৰ দিছিল।

  থিয়েটাৰৰ পৰা ওলােৱা মানুহজন লাহে লাহে যাবলৈ ধৰিলে। ক্রমশঃ তেওঁৰ বেগ বেচি হৈ আহিল। অলপ সময়ৰ পিচত তেওঁ

১৭