পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/২৫৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ষষ্ঠ অধ্যায় শিক্ষয়িত্ৰীৰ অপযশ দীনবন্ধু গােৱালপাৰাৰ পৰা অহাৰ পিচ দিনা উমাকান্ত তেওঁৰ ঘৰলৈ আহিছিল। তেওঁ দীনবন্ধুৰ লগত আকালৰ সম্পৰ্কে আৰু স্কুলৰ বিষয়ে বহুত কথা পাতিলে। তাৰ পিচত ক'লে,-“শিক্ষয়িত্ৰীৰ কামটো বহুতেই নীহ বুলি ভাবে।” দীন—শিক্ষক আৰু শিক্ষয়িত্ৰীৰ কামতকৈ মহং আৰু পবিত্র কাম কিবা আছে বুলি মই নাজানাে। . উমা—তেনেহলে শিক্ষয়িত্ৰী বুলিলেই মানুহে সন্দেহ আৰু ঘৃণাৰ চকুৰে, চায় কিয় ? আন কি শিক্ষয়িত্ৰী শব্দটোক বহুতে আজি কালি চৰিত্রহীনা বিশেষণৰ সলনিত ব্যৱহাৰ কৰা মই নিজ কাণে শুনিছে। | দীন—তাৰ কাৰণ বহুতাে। শিক্ষক বা শিক্ষয়িত্ৰীৰ কৰ্তব্য বৰ কঠোৰ। তাৰ উপযুক্ত হবলৈ শিক্ষা লাগে, সাধনা লাগে, দেশ-ভক্তি লাগে, আৰু লাগে ঈশ্বৰত একান্ত বিশ্বাস। | উমা—এই আটাইবােৰ গুণ শিক্ষক বা শিক্ষয়িত্ৰী কাৰৰ গাত পূৰাকৈ নাই। থাকিলেও ক’ৰবাত দুই এজনৰহে। তেনেস্থলত শিক্ষকক যে ঘিণ নকৰে, শিক্ষয়িত্ৰীক কৰে কিয় ? দীন—তাৰ কাৰণ বহুত আছে। প্রথমতে চোৱা আমাৰ দেশত লৰাৰ শিক্ষাৰ তুলনাত ছােৱালীৰ শিক্ষা প্রায় নাই বুলিলেই হয়। তাৰ ভিতৰতে দুজনী-এজনীয়ে শিক্ষা পালে তেওঁলােকৰ চলন-ফিৰণ আনবিলাকৰ লগত নিমিলা হয়, আৰু সংখ্যাত তাকৰ হােৱাৰ বাবে