পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/২৫৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা কাৰ মৌ-সনা মাত শয়নে-সপােনে | বাজি উঠে হৃদয়-বণিত ? কাৰ লয়-লাস দেখি হৃদয় জুৰায় ? কঁপি উঠে। কিবা আবেগত? কাৰ দৰশন আশে হেপাহ-চকুৰে থাকো লাগি পদূলিত থৰ ? কাৰ হাঁহিটিৰ পৰা প্ৰাণ শীতলােৱা পাওঁ আলাে জীৱন-পথৰ । কাৰ নাে আখৰকিটি লাহৰী হাতৰ চুমা খাই বুকত সুমাওঁ? কাৰ নাে ছবিটি ল’ই হিয়াৰ মাজত কবিতাৰ ফুলেৰে সজাওঁ ? কাৰ হিয়া শাত কৰা শীতল প্রভাই ভৱিষ্যৎ জীৱন জগাই ? কাক লক্ষ্য কৰি মােৰ প্ৰণয়ৰ ধাৰ। অবিৰাম লৰিছে সদায় ? প্রিয়তমা তেওঁ মােৰ, শান্তিৰ নিজৰা, প্রেমমযী প্রতিমা প্ৰাণৰ ; চাওঁ মানে বাঢ়ে মােৰ প্ৰাণৰ পিয়াহ, পিওঁ মানে অনিমা ওঁঠৰ।। জীৱন-প্রবাহ মােৰ একে ধাৰে বই লয় যাব তেওঁৰে বুকত ; নালাগে, নকৰো আৰু স্বৰগ-কামনা, প্রিয়া মােৰ তাৰৰ ওপৰত। -২০৮-