পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/২৫৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কবি প্রেম অলপ আভাস পাবলৈ আশা কৰিলোঁ। মােৰ দোষৰ সীমা নাই। চিঠিত যদি কিবা দোষ ঘটিছে, নিজগুণে মার্জনা কৰিব। ইতি। | স্কুলৰ সম্পর্কে কি আলােচনা আৰু সিদ্ধান্ত হ’লতাক জানিবলৈ দীনবন্ধুৰ আগ্রহ নিতান্ত কম হােৱা নাহিল। এতিয়া তেওঁৰ অনুপস্থিতিতে তেওঁৰ ইচ্ছামতেই কাৰ্য হােৱা শুনি সন্তোষ পালে ; তেওঁ প্ৰভাৰ চিঠিৰ উত্তৰ তেতিয়াই লিখিলে। তাত তেওঁৰ গােৱাল- পাৰ যাত্ৰাৰ চমু আভাস দি প্ৰভাৰ প্ৰাৰ্থনাৰ বিষয়ে এইদৰে লিখিলে, “মােৰ জ্ঞান-বুদ্ধিৰ জোখ মতে উপদেশ দিবলৈ নাইবা মতামত জনাবলৈ কেতিয়াও কুণ্ঠিত নহওঁ । অৱশ্যে মােৰ সিদ্ধান্ত সদায় নিভুল হ'ব বুলি ক’ব নােৱাৰোঁ; সেই কাৰণে তাক পালন কৰা নকৰাটো তােমাৰ স্বাধীন বিবেচনাৰ ওপৰত এৰিহে ভােমাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব পাৰিব। তােমাৰ প্রয়ােজন হলে যি কোনাে কথাকে নিঃসঙ্কোচে সুধিব পাৰা।” চিঠি পঠিয়াই দিয়াৰ পাচত তেওঁ কিছু সময় নৰৱে বহি থাকিল। তাৰ পিচত তেওঁ মেজৰ দ্ৰুৱাৰৰ পৰা এখন বহি উলিসালে। বহিখনত বহুত কবিতা আছে। পূর্বেই কোৱা হৈছে দীনবন্ধুৰ সমপ্রাণ বন্ধু কোনাে নাই; সেই কাৰণে কিবা ভাবনাত মন উগুল-খুগুল লাগিলে তেওঁ তাক কাৰৰ আগত প্ৰকাশ নকৰি এই বহিখনতে লিখি থয়। আন মানুহে বন্ধু-বান্ধৱৰ আগত কৈ যি শান্তি পায়, তেওঁ তেনেকৈ লিখি থৈয়েই তেনে সান্ত্বনা পায়। আজিও তেওঁ বহিখন মেলি তাতে এই কবিতাটো লিখিলে— কাৰ চকুজুৰি মােৰ হিয়া-আকাশত তৰা হ'ই জেউতি বিলায়? কাৰ মুখখনি দেখি একে নিমিষতে দুখ-শােক কেনিবা পলায়? ২৭