পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/২৪৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জোৰ কাৰ? মহেশ—অইনবােৰ যে মেলা আছিল, এইটো খােটালি বন্ধ কৰিছিলি কিয় ? ঘৈণীয়েকে আগৰ দৰেই সেপ ঢুকি উত্তৰ দিলে,—“অকলৈ ভয় লাগে দেখি।” মহেশ—অকলৈ ভয় লাগে দেখি নে লগেৰে ভয় লাগে দেখি ? ঘৈণীয়েক নিমাত হ'ল। মহেশ—ক, ভিতৰত কোন আছিল ? ঘৈণী—কোননাে থাকিব ? মহেশ—তেনেহলে কথা পাতিছিলি কাৰ লগত? ঘৈণী—কাৰে কথা পতিম । এনেয়ে কিবা এটা গুণ-গুণাই গাইছিলো। মহেশ—এতিয়াও ফঁাকি । ভালে ভালে সাৰিব খুজিছ যদি ক, কত সুকুৱালি ? ঘৈণী—কিকুৱালো? মহেশ খেদা মাৰি গৈ ঘৈণীয়েকৰ টেটুত ধৰি ভালকৈ এটা থেকো মাৰিলে। তাৰ পিচত গােটেইটো খােলিৰ চুক-কাণ, চালপীৰাৰ তল পাতপিতকৈ চালে। কিন্তু ক’ত একো নাপালে। এটা চুকত এটা ডাঙৰ কাঠৰ বাকচ আছিল। তাত ফটোৰ ফ্ৰেমৰ কাঠ ডােখৰচেৰেকৰ বাহিৰে আন একো নাছিল। সাধাৰণতে বাকচটো মেলা অৱস্থাতে থাকে, আজি তলা লগােৱা দেখি মহেশৰ মনত সন্দেহ হল, আৰু ঘৈণীয়েকক তাৰ চাবি খুজিলে, ঘৈণীয়েকে তাৰ চাবি কেতিয়াবাই হেৰাল বুলি ক'লে। মহেশে আৰু প্ৰশ্ন নকৰি কুঠাৰ এখন আনি বাকচত এটা পূর্ণহতী কোব শােধালে। ঘাপটো ইমান জোৰেৰে মৰা হৈছিল যে কুঠাৰখন বাকচৰ ঢাকোন কাটি ভিতৰলৈ সােমাই গ'ল। লগে লগে বাকচৰ ভিতৰৰ পৰা এটা কৰুণ আর্তনাদ উঠিল। বাচন =২৫১ -