পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/২৪৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা ঢাকনী এৰুৱাই দিলত তাৰ পৰা এটা মানুহ ওলাল। কুঠাৰৰ আগ বা-বিচনীত লগাত তাৰ পৰা তেজ ৰৈ তেওঁৰ গাৰ কাপােৰ-কানি ৰাঙলী কৰিছে। এই দৃশ্য দেখি মহেশৰ ঘৈণীয়েক ভয়তে মূৰ্ছা যাওঁ যাওঁ হ'ল। মহেশে দেখিলে মানুহটো লক্ষ্মীকান্ত। খঙত অধীৰ হৈ মহেশে লক্ষ্মীকান্তৰ ডিঙিলৈ টোৱাই আকৌ কুঠাৰ ডাঙিলে • এনেতে পাচ- ফালৰ পৰা কোনােবা আহি তেওঁক সাবট মাৰি ধৰিলে, আৰু মহেশে ঘূৰি চাবলৈ সময় পােৱাৰ আগতে ইন্দ্রনাথ সম্মুখত উপস্থিত হ’লহি। মহেশে ক'লে,-“এৰি দিয়া, ইহঁত দুয়ােটাক এই কুঠাৰেৰেই বধি মই ফঁচা যাম।” | “কিয় ভাই। ইহঁতৰ দোষ কি? তুমি নকৰা কাম ইহঁতেনাে কি কৰিলে? তােমালােক দুয়াে বিবাহিত, অথচ দুয়াে পাটীৰ তিৰােতা এৰি পৰৰ ভিৰােতাৰ পাচত ঘূৰা। তুমি যেনেকৈ লক্ষ্মীকান্তৰ ঘৰত সিন্ধি দিছ, লক্ষ্মীকান্তয়াে তোমাৰ ঘৰত সিন্ধি দিছে। কোনে কাক দোষ দিব ? তােমাৰ ঘৈণীয়েৰাৰেই বা দোষ ক’ত? তুমি যেনে আৰ্হি দেখুৱাইছা, তেনে আৰ্হিকেই লৈছে। লক্ষ্মীকান্তয়েই বা চাপিল কাৰ দোষত? তুমি যদি তেওঁক এৰি আনৰ নিমিত্তে মতলীয়া হ'ব পাৰা, তেৱো তােমাক এৰি তেনে কৰাত অপৰাধ কাৰ গাত ?” | এই সুযােগতে লক্ষ্মীকান্তই বাহিৰ ওলাই এটা হাতেৰে কাটাৰিখিনিত ধৰি, যিমান বেগাই পাৰে ঘৰলৈ লৰ দিলে। মহেশে কুঠাৰ এৰুৱাবলৈ যত্ন কৰি অকৃতকাৰ্য হৈ ইন্দ্ৰনাথক ক'লে,-“তুমি গুচি যােৱা, তােমাক মই ইয়াত ওকালতি কৰিবলৈ মতা নাই। পৰক উপদেশ দিওঁতে সকলে পণ্ডিত। তুমিনাে কি সাধুপুৰুষ জন? বদলে শালকো শিঙীয়ে হাঁহে, তয়াে অসাইজ, ময়াে অসাইজ, ভালেহে গৰাকী নাহে।”