পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১৯৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


গুপ্ত চিঠি রম্ভা, আনন্দ আৰু গৰ্বত উৎফুল্ল হৈ উঠিল, আৰু বিনা অনু- ৰধেই আকৌ এটা গীত ধৰিলে :- হৃদি-কুঞ্জ-কানন | কৰিছে সুসজ্জিত, সুৰভিত ধূপ-দীপ গন্ধ। পাতিছো যতনে কুসুম সিংহাসন, বিচিছে মলয়ে মন্দ মন্দ। চিৰ মধুঋতু, হাঁহিছে শশধৰ, | বেটি নাচে নক্ষত্রবৃন্দ। জৰিছে সঘনে সুললিত ঝঙ্কাৰে | সঙ্গীত সুধা মধু-চ্ছন্দ। স্বাগত আজি | হে চিৰবাঞ্ছিত, লােৱ। এই বাহু যুগ-বন্ধ। চিৰসখা তুমি | লােৱ অর্ঘ্য সাদৰি, | পিওৱা প্রণয়-মকৰন্দ। গীত অন্ত পৰিল। ৰমণী যেন গীতৰ সুৰতে গলি গ'ল। পুনঃ পুনঃ ৰম্ভাক ধন্যবাদ দিবলৈ ধৰিলে। শেহত ক'লে,-“তােমাৰ এই বিদ্যা, এই ৰূপ, এই গলা, এই মােহন সুৰ লৈ যদি তুমি কলিকতাত থাকিলাহেঁতেন, তেনেহলে তােমাৰ এটা গানৰ মূল্য হাজাৰ টকা হ'লহেঁতেন। তােমাৰ এটা গান শুনিবলৈ কত ৰজা, কত জমিদাৰ বলিয়া হ'লহেঁতেন তাৰ ঠিক নাই।” ৰম্ভাই মনতে ভাবিলে—“তেনেহলে এবাৰ কলিকতাত ফুৰিয়েই বা নাহে কিয়? আব্দলে ভাবিছে তাৰ লগত যাম, ইন্দ্রনাথে ভাবিছে তাৰ লগত যাম, ইন্দ্ৰনাথ ভাবিছে তাৰ লগত বিয়া হ’ব, মহেশৰ ইচ্ছা, মই যেন চিৰদিন তেওঁৰ হৈয়েই থাকিম, কিন্তু নিতে নতুন খাদ্যৰ যােগাৰ হলে কোন মুখই বাহী বস্তুত তৃপ্তি পাব