পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১৯৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা স্থিৰ কৰা নাছিল ; সেই দেখি যথেষ্ট সময় নাপালে কোনাে মত দিব নােৱাৰে।” কথাৰ ভঙ্গিৰ পৰাই পাঠকসকলে নিশ্চয় এওঁক চিনি পাইছে। প্ৰভাৱতীৰ ঘৰত এওঁৰ লগত সাক্ষাৎ হৈছিল আৰু ৰমণীমােহন নামেৰে এওঁ পৰিচয় দিছিল। লক্ষ্মীকান্তই সুধিলে,—“পিচে, কেইদিনমানৰ মূৰত উত্তৰ দিব খুজিছে ?” ৰমণী—দুমাহৰ মূৰত। লক্ষ্মী—তুমি সিমান দিন অপেক্ষা কৰিব নােৱাৰোঁ বুলি নকল। কিয় ? ৰমণী—মই ক’বলৈ একো বাকী থােৱা নাই, তথাপিও তেওঁৰ সেই একে উত্তৰ। লক্ষ্মী—তুমি কলিকতালৈ নিবলৈ যত্ন নকৰিলা কিয় ? ৰমণী—মই যিমান পাৰোঁ চেষ্টা কৰিছিলো, কিন্তু কোনাে মতেই মত সােৱাব নােৱাৰিলোঁ। অকল মুখৰ কথাৰেই নহয়, আগ ধৰি পাঁচশ টকাও দিছিলো, কিন্তু একোৱেই একো কৰিব নােৱাৰিলে । | লক্ষ্মী—তেন্তে এটা ডাঙৰ আশা মাটি হ’ল। সি যি হওক,“তুমি চিঠি-পত্র লিখিবলৈ আৰু মাজে সময়ে উপহাৰ পঠিয়াবলৈ নেৰিব। আমি যিমান পাৰোঁ আহুকাল কৰি থাকিম। তেতিয়া বােধকৰে। তােমাৰ প্ৰস্তাৱত মাস্তি হবলৈ বাধ্য হ’ব। ৰমণী—মই যিমান উপায় অৱলম্বন কৰিব পাৰি তাৰ এটা ও বাদ নিদিওঁ, তােমালােকে মাথােন চেষ্টা কৰিবলৈ নেৰিবা।। লক্ষ্মী—সেইটো আৰু কব লাগিছে নে? স্বার্থ কাৰ বেচি। ৰমণী—মই আজিয়েই ইয়াৰ পৰা গলোঁহেঁতেন, কিন্তু দিনত আহিলে মানুহে সন্দেহ কৰিব পাৰে, ইফালে আকৌ তােমাক লগ - ১৮৮ -