পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১৭৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সপ্তম অধ্যায় চিঠিৰ উত্তৰ আজি কেইবাদিনো দীনবন্ধুৰ গাত বহুত কামৰ ভিৰ পৰিছে ; আন কি, তেওঁ নিয়ম-মতে খাব-শুবলৈকো সময় পােৱা নাই। প্ৰভাৱতীয়ে যেতিয়া চিঠিখন পঠিয়াইছিল, তেতিয়া তেওঁ ঘৰ সােমাইছিল মাত্র। চিঠিখন পাই তেওঁ লেম্পটোৰ ওচৰলৈ গৈ থিয়ৈ থিয়ে পঢ়িবলৈ ধৰিলে মানবৰেষু, আজি বহুতদিনৰ মূৰত বাধ্য হৈ আপােনাক দুটামান কথা সুধিব লগাত পৰিলো, যেন উত্তৰ দি বাধিত কৰে। আপুনি এদল মানুহৰ নেতা হৈ স্কুলৰ উন্নতি কৰিবলৈ কিবা সভা পাতিব লাগে বুলি চেক্রেটাৰীক জনাইছে ; কিন্তু স্কুলৰ উন্নতিৰ যেনে আলােচনা কৰিবলৈ ওলাইছে বুলি শুনিছো, তাৰ দ্বাৰা স্কুল কিমান ওপৰলৈ উঠিব তাক আপুনি আৰু আপােনাৰ দলৰ লােকেইহে জানে। সঁচাকৈয়ে যদি সজ আলােচনা কৰাই আপােনাৰ উদ্দেশ্য হলহেঁতেন, তেনেহলে বেনামী চিঠি আৰু বিজ্ঞাপন প্রচাৰ নকৰিলেহেঁতেন। আপুনিয়েই যত্ন কৰি মােক স্কুল পাতি দিছিল। এতিয়া তিনটা মাহ পূৰ নৌহওঁতেই মােৰ গাত এনেকৈ পােক লাগিল নে যে কি এটা বদনাম দি নেখেদালেই নহয়! পুৰুষ জাতিটোৰ প্ৰতি সাধাৰণতঃ মােৰ, শ্রদ্ধা নাথাকিলেও আপােনাৰ প্ৰতি আছিল। আপােক আনতকৈ বেলেগ বুলি