পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১৭২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা যদি এনে পিশাচৰ লীলাস্থলী তেন্তে ইয়াত কোনাে সাধু-সাধ্বী থকা উচিত নহয়। বহুত বেলি নীৰৱে চিন্তা কৰাৰ পিচত প্রভাই সুধিলে,—“পিচে আপুনি নাে কি কৰিম বুলি ভাবিছে ? চেক্রেটাৰী—মই কি কৰিম? সভা নাপাতত। সিহঁতে কি আলােচনা কৰিব খােজে সভাপতিৰ হতুৱাই বেলেগে বেলেগে সােধ্যম। সিহঁতে এতিয়া যিহকে কওক, গাইগােট ভাবে কোনেও এইবােৰ কথা কবলৈ সাহ নকৰে। প্রভাই আৰু একো নকলে ; তেওঁৰ মনত অসংখ্য ভাবনাই তােলপাৰ লগালে। তেওঁক তেনে কাতৰ হােৱা দেখি চেক্রেটাৰীয়ে ক'লে,-“কাতৰ হৈছা কেলেই? ভয় নকৰিবা, সিহঁতে তােমাৰ একো কৰিব নােৱাৰে।” | প্রভাই ক'লে,-“আজি মােৰ মন-গা একো ভাল লগা নাই। আপােনাক এতিয়া বিদায় হে দিলে।।” | চেক্রেটাৰী ইচ্ছা নাছিল যদিও প্রভাৰ অনুৰােধ ৰাখি উঠি গ’ল। প্রভা ভিতৰ সােমাই পাটীত পৰিল। বহুত বেলি কিবা-কিবি ভাবি ছটফটাই কটালে, তাৰ পিচত উঠি আহি মেজৰ ওচৰত বহিল আৰু চিঠি এখন লিখি তেতিয়াই দীনবন্ধুলৈ পঠিয়াই দিলে।