পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১৬৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা মানুহাে নিশ্চয় দুটা হব, আৰু বাটত লগ পােৱা মানুহ দুটায়েই যে এই দুটা তাত সন্দেহ নাই। তেন্তে ইটো ক’লৈ গ'ল ! হয়তাে সি পাচত থাকি গাড়ী আক্রমণ কৰিছে বা। এই কথা মনত খেলালতে গাছােৱান তৎক্ষণাৎ গাড়ীৰ ফালে যাবলৈ ওলাল। মানুহটোৱে কাপােৰৰ তলৰ পৰা এখন খুকুৰি উলিয়াই লৈ ক'লে—“মােৰ হাতত কি দেখিছ? ক, তই টকা লবি নে নলৱ ?” গাছােৱানে তাৰ কথাৰ উত্তৰ নিদি একে জাপেই এহাতে মানুহটোব ডিঙিত চেঁপা মাৰি ধৰি ইহাতেৰে ধুকুৰিখন কাঢ়ি লৈ হাবিৰ মাজলৈ দলিয়াই পেলালে। তাৰ পিচত গাড়ােৱানে মানুহটোক মাটিত বগৰাই পেলাই তাৰ গাৰ কাপােৰেৰেই হাত-ভৰি বান্ধি পেলালে। মানুহটোক বান্ধি আৰু এক মুহূর্তও বিলম্ব নকৰি গাড়ােৱানে গাড়ীৰ ফাললৈ লৰ দিলে। অলপ যাওঁতেই গাড়ী অহা দেখি গাড়ােৱানৰ মনত আনন্দ মিলিল আৰু ততালিকে যুৱতীক ভালকৈ বহিবলৈ কৈ বেগেৰে গাড়ী চলাবলৈ ধৰিলে। কিছুমান বেলি একেৰাহে গৰু লৰুৱাই চলােৱাৰ পিচত গাড়ী হাবিৰ পৰা বাহিৰ ওলাল আৰু ওচৰত মানুহ থকা ঠাই পালে। তেতিয়া পঞ্চমীৰ চন্দ্ৰই পূব আকাশত দেখা দিছিল আৰু লগে লগে বাট-পথ সকলাে পােহৰ হৈ উঠিছিল। গাড়ােৱানে তেতিয়া নির্ভয় হৈ গাড়ী লাহে লাহে চলাবলৈ ধৰিলে; গাভােৱান আৰু যুৱতীৰ পৰস্পৰৰ কথাও পৰম্পৰে শুনিলে। এই অশিক্ষিত গাছােৱানটোৰ ন্যায়পৰায়ণতা আৰু কৰ্তব্যনিষ্ঠা দেখি যুৱতী স্তম্ভিত হ’ল, আৰু পুনঃ পুনঃ কৃতজ্ঞতা জানাই ঈশ্বৰক ধন্যবাদ দিলে। মনে মনে ক'লে,-“যদি সাধুতা কৰবাত আছে তেন্তে এই মলিয়ন সাজপাৰত হে, এই হজুৱা মানুহবিলাকৰ গাত; ভলােক নামধাৰী মানুহৰ ৰংচঙীয়া সাজপাৰৰ ভিতৰত এনে সাধুতাৰ নাম-গােয্য নাই। তেনে মানুহ ঠিক বাহিৰে ৰং চং ভিতৰে কোৱাভাতুৰী। সিহতৰ বাহিৰ