পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১৬৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


প্রকৃত সাধু চাফচিকণ; কিন্তু অন্তৰ চল-চক্রান্ত, আৰু পাপ-ব্যাভিচাৰৰ চিন্তাৰে মলিন।” ৰাতিপুৱা ন-মান বজাত গাড়ীখন বালিকা-স্কুলৰ শিক্ষয়িত্ৰীৰ ঘৰৰ মুখত ৰ’ল। যুৱতী আৰু লৰাটো গাড়ীৰ ভিতৰৰ পৰা ওলাল। দিনৰ পােহৰত স্পষ্টকৈ দেখা গল, যুৱতী প্ৰভাৱতীৰ বাহিৰে আন কোনাে নহয়। লৰাটো তেওঁৰ ভায়েক। দুয়াে পূজাৰ বন্ধত ঘৰলৈ গৈছিল। গাড়ীৰ পৰা নামি প্ৰভাৱতীয়ে নির্দিষ্ট বন্দৱস্ত মতে গাড়ােৱানক তাৰ প্ৰাপ্যখিনি দিলে। তাৰ পিচত নিজ হাতে বােৱা গুণাৰ ফুল দিয়া খনীয়া কাপােৰ এখন দি ক'লে,-“তুমি মােৰ যি উপকাৰ কৰিলা তাৰ জোখায় পুৰস্কাৰ দিবলৈ মােৰ শক্তি নাই। তথাপি কৃতজ্ঞতাৰ চিন-স্বৰূপে এই কাপােৰডােখৰ দিলো। ইয়াকে যেন বহুত বুলি লােৱা।” | গাড়াে-বন্দৱস্ত মতে টকা পালোঁ যেতিয়া মই একো কবলৈ নাই, আৰু মই যি কৰিছিলোঁ তাক মই কৰিবলৈ বাধ্য। কিয়নাে আপােনাক ঈয়াত থৈ যাম বুলি যি বৰৱস্ত কৰিছিলো, সেইমতে কাম নকৰা হলে ঈশ্বৰে মােক দণ্ডিলেহেঁতেন। তথাপি দুখীয়াক দয়া কৰি যে কাপােৰ- ডােখৰ দিছে, সেইটো আপােনাৰ অনুগ্রহ। মই ইয়াক আনন্দেৰে ললো। ইয়েই মােক কালিৰ ঘটনাটো সেঁৱৰাই থাকিব, আৰু এনে কামত জীৱন দিবলৈ বল দিব। | তাৰ পিচত টকা আৰু কাপােৰ লৈ প্ৰভাৱতীক সেৱা জনাই লৰাটোকো মাত লগাই গাড়ােৱানে বিদায় ল'লে। প্ৰভাৱতীয়ে অলপ পৰ নীৰৱে চাই থাকি ক'লে,-“শিক্ষিত নামধাৰী নগৰীয়া মানুহৰ অন্তঃকৰণ যদি এই নিৰক্ষৰ গাড়ােৱানটোৰ সমান উচ্চ হ’লহেঁতেন।”