পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১৩১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ভীষণ প্রতি প্রতা—উকীলেও কলে, ময়য়া মানুহৰ অন্যায় অত্যাচাৰ দেখি খং আৰু বেজাৰত লিখি পেলালোঁ। লক্ষ্মী—যদি সেই মানুহটো বিয়া কৰাবলৈ আগ বাঢ়ে ? প্রভাতেতিয়া বহুতাে উপায় ওলাব। চিঠিতে আৰু বিয়া নহয়, মানুহ দেখা শুনাৰ পিচত হে' কথা। সময়ত তাৰ দিহা হ’ব। আকৌ যদি তেওঁ আন ঠাইত ঠিক কৰে, তেনেহলে ভাবিব নালাগে। লক্ষ্মী-সঁচাকৈয়ে তুমি তাক গ্ৰহণ নকৰা নহয় সঁচাকৈয়ে কোৱ। প্রভা, মােক ফাঁকি নিদিব। প্রভা-কাৰ্য্যত কি হয় দেখা পাবই; এতিয়া ব্যস্ত হব প্রয়ােজন কি ? লক্ষ্মী—তােমাৰ প্রয়ােজন নাথাকিব পাৰে, কিন্তু মােৰ বিশেষ প্রয়ােজন আছে। প্রভা-কি? লক্ষ্মীকি প্রয়ােজন তুমি এতিয়াও সুধিছা। মই থকাত তুমি চকু মুদি থাকা নে? হায় ! তুমি মােক এতিয়াও নুবুজিলা। তুমি যে মােৰ হৃদয়ৰ মণি, জীৱনৰ আলাে প্রভা। যিদিনা তােমাৰ সেই মনােহৰ মুখখনি দেখিছো, সেইদিনাৰ পৰাই তােমাৰ দুৱাৰত পৰি আছে, তােমাৰ মধুময় নামটি মােৰ অপৰ মন্ত্ৰ হৈছে। তেনেস্থলত তুমি মােক নিলগাই থৈ এক নিচিনা নজনা বঙালৰ ওচৰত আত্মসমর্পণ কৰিলে মই প্ৰাণ ধৰি থাকিব পাৰে। নে প্রভা। | প্রভা—তুমি এনে কুৎসিত ভাব মনত লৈ মােক তােমাৰ ভনীয়েৰাৰ শাৰীত ঠাই দিছিলা। এয়ে নেকি তােমাৰ ভনীয়ে- ৰাৰ প্ৰতি ব্যৱহাৰ ? লক্ষ্মী—তুমিতাে মােৰ ভনী নােহােৱা। তােমাৰ লগত যেতিয়া মােৰ কোনাে তেজৰ সম্পর্ক নাই, আমাৰ মিলনত বাধা কি? -১২-