পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১১৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


প্রত্যাখ্যান ভাত-পানী খাই শুবলৈ কাৰবাৰ কৰিছিল। হঠাৎ দুৱাৰত শব্দ শুনি তেওঁ দুৱাৰ মেলি দিলে; লগে লগে মহেশচন্দ্ৰ ভিতৰত সােমাই আহিল আৰু প্ৰভাৰ মুখলৈ চাই মিচিকি মিচিকি হাঁহি চকি এখনত বহিত ; প্রভা ওচৰতে থিয় হৈ থাকিল। অলপ বেলিৰ মূৰত মহেশে ক'লে,-“মই হঠাৎ অহা দেখি বেয়া পালা নে কি?” | প্রভা-বেয়া পােৱা নহয়, কিন্তু অলপ পলম হােৱা হলে মােক লগ নাপালেহেঁতেন ; মই শুবলৈ ধৰিছিলোঁৱেই। মহেশ-শুবৰ সময়ত আমনি কৰাৰ বাবে ক্ষমা কৰিব। এটা বিশেষ কাৰণত এতিয়াই লগ নধৰিলে নহয় দেখিহে আহিলোঁ। প্রভাসি নাে কি ? মহেশ—নতুন কথা বিশেষ একো নহয়। দীনবন্ধুহঁতে আমাৰ বিৰুদ্ধে কি কৰিছে শুনিয়েই আছ। প্রভা—সেইটো আপােনালােকৰ পৰাই শুনিছে; সেই কাৰণে আপােনালােক যেতিয়াই তেতিয়াই নাহিলেহে মঙ্গল। | মহেশ-এতিয়া অহা নহা একে কথাই। কথা যিমান ওলাব পাৰে ওলাই গৈছে, বৰং এতিয়া অহা যােৱা বন্ধ কৰিলে মানুহৰ বিশ্বাস বেচি হে হ’ব। প্রভা—যদি প্রতিকাৰৰ কোনাে উপায়েই নাই, তেন্তে তাৰ আলােচনাৰ পৰা লাভ কি? মহেশ—মােৰ এটা কথা কব লগা আছে। প্রভা—কি কথা? মহেশ-কথাটো হৈছে—মই তােক প্রাণ ভৰি ভাল পাওঁ, তুমিও মােক তেনেকৈয়ে ভাল পােৱা ; অথচ লােকনিন্দাৰ ভয়ত নিচেই ওচৰত হৈও আঁতৰত থাকিব লগা হৈছে। কিন্তু বিবােৰ কলঙ্ক-কাহিনী মানুহৰ মুখে মুখে হৈছে, তাতকৈ, বেচি আৰু কি