পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১১৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


প্রতারণা উকীল—কোনে শিকালে তােমাক এনেবােৰ কথা! নিশ্চয় সেই দীনবন্ধুৱে। সি নিজে ভদ্ৰতাৰ নাম-গােন্ধ নাজানে, আকৌ লােকক ভদ্রতা শিকাবলৈ যায়! প্রভাই বিৰক্তিৰ সুৰেৰে ক'লে,-“আপুনি যে মিছামিছিকৈ লােকক দোষাৰােপ কৰে, ইননা কোন দেশীয় ভদ্রতা ?” উকীল-মিছামিছিকৈ। সেইখন দীনবন্ধুৰ চিঠি হয় নে ? উ! ইমান দিন তপস্বীৰ ভাও দি, এতিয়া প্রেমপত্ৰত ধৰিছে। এনে এটা ভয়ানক মানুহ মই দেখা নাই। প্রভা-যাৰ মন যেনে সি আনকো তেনে দেখে। উকীল—তুমি মােৰ ওচৰত লুকটুক কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছা কিয় ? হাতে হাতে ধৰা পৰিছা, তথাপি ফাঁকি! | প্রভাৰ পেটে-পেটে খং উঠিল। শেহত আত্মসংবৰণ কৰি ক'লে, —“যদিও লােকৰ চিঠি দেখুওৱা ভদ্রতা-বিৰুদ্ধ, তথাপি যেতিয়া আপােনাৰ এনে কুৎসিৎ সন্দেহ হৈছে, চাওক এইখন দীনবন্ধুৰ প্রেমপত্র।” উকীলে চিঠিখন লৈ পঢ়িলে। তাৰ পিচত নীৰৱে চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলে। প্রভাই ক'লে—“পিচে, প্রেমপত্র পঢ়া হ’ল নে ?” উকীল আগৰ দৰেই চিন্তামগ্ন হৈ থাকিল। প্রভা-নামাতে দেখােন! কিনাে ভাবিছে ? উকীল-দীনবন্ধুৰ উদ্দেশ্য কি তাকেই ভাবিছো? প্রভা—চিঠিত নাে কি বুজিব নােৱৰা উদ্দেশ্য ওলাল ? উকীল-দীনবন্ধুৰ নিশ্চয় এটা অসৎ উদ্দেশ্য আছে; নইলে এইদৰে যুক্তিহীন মিছা কথা নিলিখিলেহেঁতন। এত মিছা কথা ! কোনবােৰ?