পৃষ্ঠা:সতীৰ তেজ.pdf/৪৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


চাওদাংবিলাক।—আমাৰো শেষ ! আমাৰো শেষ।
                        (নিজ নিজ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ দলিয়াই পেলাই চকুত হাত দি তলমূৰ হয়। তেতিয়া সন্ধ্যাৰ অন্ধকাৰ ক্ৰমশঃ ঘন হৈ আহিছিল। )
জয়।—(চকু মেলি লাহে লাহে মূৰ দাঙি গছত আওজে ! তাৰ পাচত স্থিৰ দৃষ্টিৰে ওপৰলৈ চাই )
          আহিছে বিমান, তাত কেনে জ্যোতিৰ্ম্ময় !
          স্নিগ্ধ, শান্ত সুমধুৰ উঠিছে সঙ্গীত।
          সুৰে স্তৰে উঠি তাৰ, শূন্তাৰ কোলাত
          উটি যাম আলোকৰ সিন্ধু-তৰঙ্গত।
          কিযে শান্তি ! আজি মোৰ প্ৰাণ পূৰ্ণকাম!
                       ( আকাশলৈ উঠাৰ দৰে হাত মেলে। এনেতে “জয়া ! জয়া !" বুলি চিঞৰি গদাপাণি লৰি সোমায়। জয়াৰ মৃতদেহ গদাপাণিৰ ভৰিৰ ওচৰত বাগৰি পৰে। )
গদা।–জয়া ! জয়া ! কলৈ যোৱা জয়া !
                        ( জয়মতীৰ মৃতদেহ সাবটি ধৰে। )

তৃতীয় অঙ্ক শেষ


————