পৃষ্ঠা:সতীৰ তেজ.pdf/৪৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


          কত সূৰ্য্য, কত তৰা, কতনা চন্দ্ৰমা,
          আলোক-তৰঙ্গ তুলি ধীৰে চলি যায়।
          বতাহত উটি ফুৰে নন্দন সুৰভি,
          কাণত বৰষে কি যে ত্ৰিদিবৰ সুৰ !
          নাই তাত কপটীৰ কপট প্ৰণয়,
          হিংসা নাই, দ্বেষ নাই, নাই প্ৰতাৰণা,
          শান্ত শিৱ অদ্বৈতৰ অখণ্ড জ্যোতিৰে
          উদ্ভাসিত মহাকাশ, স্থাবৰ, জঙ্গম। প্
          প্ৰাণ মোৰ উৰোঁ উৰোঁ, উৰিব বেগাই,
          ভাঙ্গি-ছিঙ্গি দুদিনীয়া দেহাৰ পিঞ্জৰ,
          বিপুল সি তৰঙ্গত হৈ এটি ঢৌ
          নাচি নাচি একোবাৰ নামি ধৰণীত
          ঢৌৱাই প্ৰত্যেক প্ৰাণ, প্ৰতি গছ-লতা,
          স্বামীৰ চৰণ চুমি যাব পুনৰায়।
          জীৱনৰ কাম সাধি মাহেন্দ্ৰ ক্ষণত
          যিদিনা প্ৰভুৱে মোৰ ল’ব একে বাট,
          দুয়ো মিলি মিলি যাম পূৰ্ণ মিলনত—
          আনন্দ, পৰমানন্দ, পূৰ্ণানন্দৰূপে।
                                     ( স্থিৰ হয়, চকু মুদ যায়, ডিঙ্গি মোটোকা খায়। )
বন্দী, ব।–মেলি দে, আৰু বান্ধি ৰখাৰ সকাম নাই ! তেওঁ এতিয়া বন্ধনৰ বাহিৰত ।