পৃষ্ঠা:সতীৰ তেজ.pdf/২১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


ৰক্ষা কৰা অসম্ভব হ'লহেতেন। বিচাৰক, যিমান বেছি। পৰ বিচাৰে সিমানেই মঙ্গল।
                         ( হাত যোৰ কৰি গায়। )
            ত্ৰাহি দেৱ দামোদৰ যাদৱানন্দ
                              দীন দয়াশীল স্বামী।
            কৰাহা নিস্তাৰ তোমাৰ চৰণে
                            শৰণে পশিলোঁ আমি।
        (সানুচৰ চাওদাং বৰুৱা বেগেৰে ওলাই আহে। )
চা, ব।—নাই ! সঁচাকৈয়ে নাই ! নিশ্চয় আগ ধৰি সম্ভেদ পালে। পলাইছে। কিন্তু পলাই সাৰিব ক’ত ? (অনুচৰবিলাকক) আহাঁ, বেগাই আহাঁ, চাৰিওফালে পিতপিতকৈ বিচাৰাঁ। তেওঁ বাহুবলী হ'ব পাৰে, কিন্তু ইমান মানুহৰ চকুত ধূলি দিব পৰা মায়াবী নহয়।
                          ( অনুচৰ সহ বেগেৰে ওলাই যায়। )
জয়।—স্থিৰ দৃষ্টিৰে শূন্যৰ ফালে চাই থাকি) চুলি ছিঙ্গি কাতৰ কৰি মাতিছোঁ, মোৰ জীৱ দান দিছোঁ, মোৰ দেৱতাক ৰক্ষা কৰা জগদীশ্বৰ।
                          ( আঠু কাঢ়ে। )

প্ৰথম অঙ্ক শেষ।
—————