পৃষ্ঠা:শোণিত কুঁৱৰী.pdf/৭৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে

৬১

মৃতদেহৰ ওপৰত পিশাচৰ তাণ্ডৱ নৃত্য কৰিম— নিজ হাতেৰে গঢ়া সোণৰ সংসাৰ পুৰি ভস্ম কৰি মোৰ কলঙ্ক মোচন কৰিম। খঙত বলিয়া হৈ সভাৰ পৰা ওলাই যায় মন্ত্ৰী সভাসদসকল পাছে পাছে যায়গৈ।

 


 

পঞ্চম দৰ্শন

 (দ্বাৰকাৰ প্ৰসাদৰ এক অংশত শ্ৰীকৃষ্ণ এখন অসনত বহি আছিল, আৰু এফালে সাত্যকি, আনফালে সনাতন থিয় দি অছিল।

শ্ৰীকৃষ্ণ: তাৰ পিছত?
সনাতন: তাৰ পিছত সেই চিত্ৰ-বেচোতা গন্ধৰ্ব ল’ৰাটো এদিন অকৌ প্ৰাসাদলৈ আহিছিল। সেইদিনা অনিৰুদ্ধই তাক মাতি নি তাৰ ছবি চাইছিল।
শ্ৰীকৃষ্ণ: ওঁ! আৰু সেইদিনাই অনিৰুদ্ধ নিৰুদ্দেশ?
সনাতন: হয়।
শ্ৰীকৃষ্ণ: সেই বালকৰ হাতত কোনো সুন্দৰীৰ পট আনিছিলনে?
সনাতন: সেই বিষয়ে আমি চোৱা নাছিলো।
শ্ৰীকৃষ্ণ: এইকেইদিনৰ ভিতৰত তুমি অনিৰুদ্ধৰ মনত পৰিৱৰ্তন লক্ষ্য কৰিছিলানে?
সনাতন: হয়; সামান্য পৰিবৰ্তন লক্ষ্য কৰিছিলো।
শ্ৰীকৃষ্ণ: (অলপ হাঁহে) সাত্যকি! তুমি এই বিষয়ে কি ভবিছা?
সাত্যকি: এৰা, মই দেখোন একো ততকে ধৰিব পৰা নাই। কুমাৰনো ক’লৈ যাব পাৰে।

(এনেতে বলোৰাম সোমাই আহে; লগত পদ্যুম্নও আহে। তেওঁলোকৰ সৈতে চাৰিটা দূত)

বলোৰাম: কুমাৰৰ একো সন্ধানেই পোৱা নগ’ল তুমি কিবা পালানে? কিবা অনুমান কৰিব পাৰিছানে?
শ্ৰীকৃষ্ণ: ওহোঁ। তেন্তে এই চাৰিটা দূতকে পঠাবলৈ স্থিৰ কৰিছানেকি?