পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৬২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষা-নিচাৰ অন্যায়। এই কালৰপৰা শিক্ষা-প্রণালী সম্বন্ধেও আমি অনেক কথাৰ মীমাংসা কৰিব পাৰে। গুটিকাঠি ব্যৱহাৰ কৰি শিক্ষা দিয়া প্রণালীটোত অনেক লােকে খুট ধৰে। কিন্তু শৈশৱত চিন্তা তেনেই বস্তুগত হৈ থাকে। সেই দেখি বহুৰ সহায় লৈ হে ভাৰুবােধ বিষয় -যেনে সংখ্যা জ্ঞান, বর্ণ জ্ঞান ইত্যাদি—শিকাৰ পাৰি। আকৌ, কেচুৱা বা শৈশৱত শাৰীৰিক আৰু মানসিক বৃত্তি কোমল আৰু কৌতুহল চঞ্চল হৈ থাকে। এই সময়ত একে কথাকে ছাত্ৰক বহু সমলৈ শিকাব নােৱাৰি । আৰু তাঁহাতক অনেক ক্ষণ সুলতত বান্ধি ৰাখা উচিত নহয়, নইলে শাৰীৰিক আৰু মানসিক স্বাস্থ্য উভয়ে ভগ্ন হব। শৈশৱত উল চকমকীয়া বস্তুত কৌমুহল থাকে; বলত সাধুকথা শুনিবলৈ ভাল পায় ইতালি বিলাক কথাৰ সহায় লৈ অনেক লাগতিয়াল কথা ছত্রিক আনলক কৰি শিকাৰ পৰি। | শিত প্ৰকৃতিৰ আৰু কেইটামান প্রধান পশলৈ মন কৰিব লগীয়া আছে। প্রথম-সকলাে দেখে যে দুলি- পলিৰ খেল-ধেমালী এটা প্রধান কার্যা। জেঙৰ বৰ-কইনা, খুলাৰ ভাত, বাহৰ খােৰা, কল-দোনাৰ চোল, খোলাৰ ভাল প্রভৃতি লৈ ৰং নকৰা শিশু দেশত নােলয়। ডাঙৰ লােকে এইবােৰ খেলাৰ গুঢ় অগলৈ মন নকৰে আৰু লৰাৰ ধেমালি বুলি সিবিলাকৰ প্রতি কৃপাপূর্ণ অৱজ্ঞাৰ ৰ প্ৰকাশ কৰে ।