পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৬৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষা-দানৰ অৰ্থ প্রকৃত কিন্তু খেলা শিশুৰ প্ৰখৰ আৰু প্রধান বিদ্যালয়। ৰাৰ সমস্ত ধেমালি অনুকৰণ আৰু কল্পনা বৃতিৰ কাৰ্য্য। ভাঙৰে ভাত-ৰান্ধা অনুকৰণ কৰি ছােৱালী খুণিক চাউল কল্পনা কৰি ভাত-ৰান্ধা ধৈমালি কৰে। খেলাৰ পৰা সিহঁতে, কাম কৰি যি তৃপ্তি পােৱা যায় সেই তৃপ্তি লাভ কৰে । আৰু নিজৰ অঙ্গ-প্রত্যঙ্গৰ লগতে আন হৰেক ৰকৰ ৰস্তুৰ ব্যৱহাৰ শিকে। শিশু একতিৰ দ্বিতীয় প্রধান লক্ষণ কৌতুহল প্রবৃত্তি। অনুমান কৰা যায়, জন্মৰ প্রথম সপ্তাহ মানৰ পৰাই এই প্রবৃত্তি জাগি উঠে। সৰুতেই চঞ্চল শাকে, ক্রমে ক্রমে স্থিৰ হৈ কেচুৱা আৰু শৈশৱ কালত উজ্জল ৰঙাল আৰু উৎকট বন্ধৰ প্রতি কৌতুল জন্মে ; ক্রমে মৃতৰ ৰপ্ত আৰু গুৱৰ প্ৰতিও কৌতুহল থাকা হয়। চমীয়া স্কুল বা ছৰি এটা দেখিলে ছলি তাক পৰলৈ অকুল হয়; কিন্তু পালেই তা নানা প্ৰকাৰে ভাঙি-চিঙি চায়। নাজানি আমি ভাবো, দুষ্ট প্রকৃতিৰ লৰাই ভি-চিঙি বস্তু নষ্ট কৰে। আচলতে সি এই দৰে বিশ্বৰ জ্ঞান আৰু সৌন্দৰ্য্য উড়ালৰ ৰৰ স্বৰূপ হে বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। এই কালৰ তৃতীয় প্রধান লক্ষণ, কর্যত আগ্রহ। স্বাস্থ্যবান সৰু ছলিক এখকো এনে বহি থাকা দেখা নাম্বার। ইর নাচি বাগি, মহল্প কথা কই, হয় খেলা কবি, নয় ভি-টিভি বা