পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৬১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষাদানৰ অৰ্থ মন শক্তিশালী আৰু আহাষিত হয়। মনে নতুন এক স্বাধীন ভাৱৰ আস্বাদ পায়, আৰু অনেক মহৎ ভাৱৱ আবেশত মত্ত হৈ উঠে। ভবিষ্যত জীৱনৰ একো একো সুমধুৰ কল্পনা উদয় হৈ মন আনন্দিত কৰে। এই কালডােখৰত অনেক লৰ বিশ্বথে যায়। ইয়াৰ আগত চিত্মশক্তি বস্তুগত থাকে। ক্রমে ভাৱগত হৈ আহে। (ঙ) প্রথম যৌৱন-কাল ডােখৰৰ মানসিক ভাৱৰ . খেলাত প্রায় কৈশােৰৰ দৰে। এই সময়ত শৰীৰ পুষ্ট, অঙ্গ নিপােটল, হবলৈ ধৰে। চৰিত্ৰৰ চাঞ্চল্য ক্রমে ফমি আহে। কাল্পনিক ভাৰবােৰৰ আতিশয্যও নিয়মীয়া হবলৈ ধৰে। ভবিষ্যত জীৱনৰ উদ্দেশ্য আৰু কাৰ্য-প্রণালী সম্বন্ধে কার্য- কৰী বুদ্ধি হয়। ওপৰৰ এই সংক্ষেপ বিবৰণৰ পৰা আমি জটিল মানব- প্ৰকৃতিৰ, আৰু তাতােকৈ জটিল শিশু প্ৰকৃতিৰ বিষয়ে বিশেষ একো বুজিব নােৱাৰে। কিন্তু এইখিনিৰ পৰায়ে কোন সময়ৰ কি উপবাের্গ পাঠ্য এই সম্বন্ধে বিচাৰ কৰিব পৰা হওঁ। যেনে, ব্যাকৰণ বা জ্যামিতি শান্ত পঢ়িবলৈ বা বুজিবলৈ কার্ধ-কাৰণ জ্ঞান উপজিব লাগে । আৰু চিন্তা ভাৱ-গত হব লাগে। কৈশােৰ বসৰ পূবে—অর্থাৎ ১২১৬ বছৰৰ আগেয়ে—এইবােৰ মানসিক শক্তিৰ উদ্ভৱ নহয়। গতিকে এইমাৰী স্কুলত ব্যাকরণ বা জ্যামিতি শিকাৰলৈ চেষ্টা করা