পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৪০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষা-বিচাৰ শিক্ষকে স্বাভাবিক প্রবৃত্তিৰ বশ, আচাৰ ৰাৱৰত অসত্য, ছলিৰ পৰা সভ্য মার্জিত লােক তৈয়াৰ কৰে।* সকলাে কাঠৰ সকলাে ভাল বস্তু তৈয়াৰ নহয় , জানা মিস্তিৰি কাঠৰ প্রকৃতি চাই কোন কাঠ কিহৰ উপবােগী ঠিক কৰি লৈ হে কোনো আচবাব তৈয়াৰ কৰিবলৈ আগ বাঢ়ে। সেইদৰে সকলাে ছাত্র একে নহয়, অভিজ্ঞ শিক্ষক ছাত্র প্রকৃতি বুজি য'ৰ যেনে উপযুক্ত তাক তেনে শিক্ষা দিবলৈ বিচাৰে। | ওপৰৰ কথা,শিক্ষক ছাত্র বিষয় অতি বহল অৰ্থত ধৰিলেও ৰজিব। যেয়ে শিকায়—পিতৃ মাতৃ, অই বন্ধ শত্রু-মিত্র - সেয়ে শিক্ষক; যিংকে শিকোৱা যায়সঙ্গ অস, লাগতিয়াল লাগতিয়াল-সেয়ে বিষয় ; আৰু যাকে শিকোৱা যায়-শব- জাত শিশুৰ পৰা খৰী বুৰা পৰ্যন্তু সেয়ে ছাত্র। এই তিনিটা অ পু হলেই, আৰু হলেহে, শিক্ষা দান কাৰ্য্য চলিব পাৰে। তেতিয়া পাবৰ ৰা গছ-গুল শিক্ষাৰ ঠাই, বাছবিচাৰ কৰাৰ আৱ নকৰে। ২। এই কথাকে অলপ বেলেগ তাৰে গুৰি চাব পাৰি। শিক্ষাদানৰ শিক্ষা-গান- ক্রিত ছাত্ৰৰ লগত বিষয়ৰ সার ঘটিব লাগে। এই সম্বন্ধ এটাই দিয়ে শিক্ষকে। ছজি এটা সুকীয়া ৰক্ত, বিষয় আন এটা ব। শিক্ষক এই দুই ৰ পৰিচৰ হোৱাৰ দিহা লগাই দিয়ে।