পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/২৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষাৰ অৰ্থ আৰু উদ্দেশ্য কাৰো আপত্তি নাই, এই কথা নিঃসংশয়। সেই দেখি অসমীয়া কবিএ গাইছে, ‘অহে মােৰ প্ৰিয় লৰা উপদেশ ধৰা, কায়মনােবাক্যে তুমি বিদ্যা শিক্ষা কৰা। ইয়াৰ চমু ব্যাখ্যা এই। তুমি যে গাৰী যোৰাত- আজি কালিৰ হলে মটৰ কাৰত উঠি, চাৰিওফালে ৰছাই, বাটত ধেমুভিৰীয়াকে আদি কৰি সকলাে প্ৰকাৰ ‘চালাম’ আদায় কৰি, নিচলা খােজ কাঢ়ি ফুৰা মানুহৰ গাত ধুলি ছুটিয়াই আৰু তাৰ বিনিময়ত তেওঁলােকৰ পৰা (মনে মনে হলেও মধুৰ সম্বোধন এবাৰ পাই, বৰ মানুহ বােলাই ফুৰিৰ খোজাইয়াত ৰচবাচা একো নাই, ই তর্কন অতীত। এয়ে তােমাৰ সকলাে যত্ন আৰু পৰিশ্ৰমৰ চৰম লক্ষ্য। যদি এই কথাই ঠিক, তেনেহলে এই লক্ষ্যলৈ ঘৰলৈ পােন বাট আছে-তুমি লিখা-পঢ়া করা। এইখিনি কথা লুটিয়াই চালেই আমাৰ প্ৰশ্নটোৰ এটা সাধাৰণ উত্তৰ ওলাই পৰিব। লিখা-পঢ়া কিয় কৰিব লাগে ? যাতে আগলৈ গাৰী-যোৰাত উঠিব পাৰা। গাৰী-ঘােত নাে উঠাৰ কাম কি ? কাৰণ, তেনেদৰে ভাঙৰ মানুহ হােৱাটে অনেকৰে জীৱনৰ উদ্দেশ্য। যদি কাছাৰিত ওকালতি কৰি জীৱনৰ অমিয়া ভুজিব খােজা, তেনেহলে ইউনিভাঠিটিত সােমাই চিধা বি-এ-দুৱাৰে