পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/১৩২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


| অৰীয়া মানুহৰ কথা যদি খৰে আমাৰ অন্তত অশান কাণীনতা দেখা যায়। এই গুণটা শিক্ষাই কৰ্ষণ কৰিব পাৰিব লাগে । ইফালে অপসীয়া মানুহ এলেহুতা, সুখী আৰু কাম-পালৈপেলাই-বােৰ। এই কেইটা আমাৰ দোষ। শিক্ষাৰ পৰা এই কেইটা দোষ চিৰ লাগে। | আৰু জাতি হিচাৰে, অসমীয়াৰ মাত সকশো লোককে একে শ্ৰেীৰ বুলিব পাৰি। টকা-পইচাৰ অলপ ৰুমত এক্সাহে আন এটা মণীৰ লােকৰ আৰ্হিৰু ৰ খুশি যিবিলাকে নিক অভিজা বংশৰ বুলি পৰিচয় দিব খােজ। কিন্তু এতে আমাৰ দেশত ভিজাত শ্ৰে এটা নাই। আহােম ৰাজৰ দিনত উচ্চ মাহে ৰ কেইটামান ছিল। তেওঁলােক তেতিয়া প্রকৃত অতি শেণীৰ আছিল। বর্তমান ছাৱাত তেওঁলােকে সেই গৌৰৱ এৰিছে; বি বিৰ খেতে, তেলােৰ তেনে গৌৰৱৰ একো হেছু নাই। অনেক কথা জাৰি পৰে এটা ভাল । সেই দৰে আয় এতো অসমীয়া মানুহৰে অলপ অলপ মাটি আৰু খেতিৰ বােগাৰ আছে। ইও এটা আমাৰ ও | অসমীয়া মানুহৰ উপযুক্ত জাতীয় শিক্ষা ও তেনে শিক্ষা, খি এই খতিয়ালৈ ল খালি আৰ নৈতিক, মাননি গর্থিক জীনগত সহায় কৰিব পাৰে।