পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/১১৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১১০ শিক্ষা-বিচাৰ জীৱিকা-আর্জনৰ কাৰণে কোনাে এটা ব্যবসায় শিকা প্রত্যেকৰে আৱশ্যক। এই ব্যৱসায় নিজৰ অৱস্থাৰুষাৰ্মী—বিশেষকৈ আর্থিক অবস্থানুযায়ী--কম বা বেছি বসৰপৰা আৰম্ভ কৰিব লগীয়া হয়; আৰু অৱস্থাৰ ভিন্নতাৰ গুণত মানুহে ভিন্ ভিন্ বাৱসায় অৱলম্বন কৰিব লগীয়াত পৰে। পলুৰ চোকোৰাটোৰদৰে, যেতিয়া লৈকে নিজ ব্যৱসায়ৰ মেৰে আমাৰ মন-পলুক-ৰেচমৰ হলেও—এনে বাহৰ মাজত আৱন্ধ কৰি ৰাখিব নােৱৰে, তেতিয়ালৈকে মনৰ উদাৰতা লােপ পায়। কিন্তু যেতিয়া শিক্ষক হৈ কব খােজো যে উকিলসকল গাঁৱৰ মানুহক লুটি পুটি খাবলৈ হে বিৰাজ কৰিছে, বা উকিল হৈ কওঁ শিক্ষকসক বুদ্ধি দীঘল কণীয়া আতৈৰ লগত সমান, তেতিয়া বুজিব লাগিব অনক সংকীর্ণতা ভূতে পালে। এই ভূতে তাক চেপা খুৱাই ইমান সৰু কৰিব পাৰে যে কালত নিজৰ ব্যৱসায়-বেজিটি খোৱাৰ বাহিৰে আন একোৰে তাত ঠাই নাথাকিব গৈ। মনৰ প্রকৃত ধমসি নহয়। মন এক অতুলনীয় সম্পত্তি। তাৰ স্বভাৱ আকাশৰ দৰে উদাৰ, পৃথিবীৰ দৰে ধীৰ, সাগৰৰ দৰে গম্ভীৰ, অৰ্যৰ দৰে উজ্জ্বল আৰু বায়ু বৰুণৰ দৰে পবিত্র। মনৰ এই স্বভাৱ ৰক্ষা কৰা সকলাে লােকৰ অতি মাত্র কর্তব্য। আৰু ইয়াৰ উপায় উদাৰ শিক্ষা -যি শিক্ষাৰ ফলত সকলোতে সত্য সুৰ আৰু শিবৰ অধিষ্ঠান দেখা যায়।