পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/১১১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষা-সাধন ১০ প্রভৃতি সকলো জীৱিকা আজে; আৰু প্রত্যেকৰ কাৰ্যৰে একোটা সুকীয়া পন্থা আছে। ইয়াৰ ভিতৰত কোনটো আমি শিক্ষা দিয়া উচিত? মােৰ লক-দুলিক হল ববলৈ শিকাম ; নে কাঠ কাটিবলৈ শিকামি; নে কাছাৰিৰ ভিতৰত কাঠৰ ছালীৰৰ ওপৰত চকি পাৰি বহি অ'ৰু মাজে মাজে উকীল-সকলক ভালাে-মন্দই দুই অখিৰ কুই লােক চাঙ্গা দিবলৈ শিকাম ; অথবা সেই ছালপীৰাৰ সমুখ বইলিঙ ও ধৰি থিয় হৈ থাকি দুৰ্ভগীয়া সাক্ষীণকাক থ- বক লগাবলৈ শিক্ষা দিম; নাইবা হাতত এছাৰি, বগলত কিভাপ, মুখ গালি আৰু চকুত খং লৈ আমাৰ ভবিষা- বংশােন্ধায় শিক্ষক নামধাৰী অশিক্ষক হবলৈ শিক্ষা দিম। ই এটা ডাঙৰ সমস্যা। প্রাচীন হিন্দু সমাজত ইয়াৰ এটা মীমাংসা কৰা হৈছি-যাক আজি কালিৰ সনাতনধর্মপ্রচাৰ- কামীসকতে ‘বর্ণাশ্রম নাম দি গৌৰৱতি কৰিছে, সেই প্ৰখাৰ দ্বাৰা। জাতিভেদ আৰু তাৰ দােষ-গুণ আলােচনা কাৰবৰ ই ঠাই নহয়; আৰু সেই তর্ক-ক্ষেত্ৰত নামাৰে আমাৰ ইচ্ছা নহয়। সেই সময়তাে কেনেকৈ জীৱিক-অর্জন সমস্যাটোই, কোকৰ মাজৰ জীৱ। কাৱৈ মাছৰ দৰে, মনীষী- সকলৰ মুত খলমলাই দিছিল, তাকেহে ৰুব খুজিছে। এই প্ৰথাটোৰ কিছু কিছু দােষৰ ভিতৰত গুশো ইয়াকে দেখা যায় যে সমাজৰ বান্ধত চিলি লগাই দিয়াৰ ফলত এই