পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/১১২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১০৮ শিক্ষ-বিচাৰ প্ৰথাৰপ মানুহৰ ব্যক্তিগত, সামাজিক আৰু জাতীয় জীৱনত এটা শৃঙ্খলা লাগিছিল—বি শৃঙ্খলাৰ ঋলত তেল দিয়া গাৰীৰ চাকাৰ দৰে সমাজচক্র কিছু দিনলৈ কতো ঘনি নাখাই চলি আছিল; আৰু গাৰীৰ ধুৰাৰ দৰে জীৱনটোই কতো বিশেষ আজাৰ নাপাইছিল। কিন্তু আন সকলে যন্ত্ৰৰ দৰে, ইয়াৰে। কোনাে কোনাে অংশত যেতিয়া মামৰে ধৰিলে, আৰু সেই মামৰ চাৰু কৰিবলৈ গৈ যেতিয়া নতুন স্মৃতিকাৰ-মিস্তিৰি বিলাকে তাৰ ভিতৰত প্রবেশ কৰি মামৰ মুগুচাই তাত আৰু কিছু বালি-বােকা সানি থৈ আহিল, আৰু স্মৃতিকাৰসকলৰ কার্য পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ বেয়া ক্ষমতাপল্প হিৰাঞ্জা বা তৎ-স্থানীয় লােকৰ অভাৱ হল, তেতিরা যন্ত্র বিকল হল, চাকা নুঘু ল, আৰু ধুলো অকামিল হৈ আন্ধাৰ চুকত পৰি থাকিল। এই দৰে আমাৰ জাতীয় জীৱন-সোঁতত আৱৰ্জনা কিছু মান পৰি সোঁত বন্ধ হল। ফলত ব্যক্তিগত জীৱৰ কিছুমান আচাৰ-পালনৰ মেৰপাকত বুৰি খাকি অৱশেষত মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক ক্লাঙ্কিত এই পৰিল। অকল বর্ণমাতে নই। সকলো প্ৰকাৰ অতি শৃংখলাবদ্ধ অনুষ্ঠানৰ দশা এনে হয়। এনে প্ৰকাৰ বিধি- ব্যৱস্থাই ব্যক্তিৰ উদ্ভাৱনী শক্তি নষ্ট কৰে আৰু শংকট সমত মানুহক আনৰ মুখাপেক্ষী হৰলৈ শিকার। শিক্ষাৰ এই খাৰাক সংকীর্ণ শিক্ষা বুলিৰপাৰি। তুমি