পৃষ্ঠা:লৱণ-দৈত্যবধ.djvu/৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


গৰ পাছে ৰাম পিতৃ সত্য পালিবাক। লক্ষ্মণ সীতাক লই গলে অৰণ্যক। দণ্ডকাৰণ্যৰ মাজে শৈলেক বসতি। সীতাক হৰিলে তাত ৰাৱণ দুৰ্ম্মতি। সীতা মন্বেষণে সুগ্ৰীবক লগ পাই। বালীক বধি ৰাজ্য দিলে পুনৰাই। অনন্তৰে সাগৰত বান্ধিলেক সেতু। বধিলে বাৱণ সীতা হৰণৰ হেতু। a : পৰীক্ষ। আনি কৰিলে সীতাক। বহ্ম। দেৱে বহু স্তুতি কৰিলে ৰামক। ১ দশ বৰ্ষ বনে কৰি পৰ্য্যটন। অযোধ্যাক আসিলে সভাৰ্যে বঙ্গ মন। অযোধ্যাৰ ৰাজ পাটে হইলেক ৰজা। পুত্ৰ সম পালে প্ৰঙ্গা ৰাম মহাতেজা। ৰামৰ ৰাজ্যত কোনো নাই দুঃখী জন। বৰ্মৱন্ত ৰজা বুলি কয় সৰ্বজন। প্ৰজাৰ ৰক্ষন হে; সীতা ত্যাগ কৰি। অকলে থাকিলে সদা চিত্ত স্থিৰ কৰি। যে সময়ে সীতাক কৰিলে পৰিত্যাগ। গৰ্ভৱতী আছিলে জানকী পঞ্চ মাস। বন মাজে বাল্মিক'য়ে পাই জানকীক। আশ্ৰমে আনিয়া থাকিবাক দিলে বাস।