পৃষ্ঠা:লৱণ-দৈত্যবধ.djvu/১৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


( ১৫)। বন উপবন ভাঙ্গি কৰিলে বসতি। স্থান দি থাপিলে মনুষকে। নানাজাতি। প্ৰজাক পালন বীৰ কৰয় হৰিষে। দ্বাদশ বছৰ নিবসিলে সিটে। দেশে। মথুৰা নগৰ। সবে কৰিয়া শাসন। অযোধ্যা আহিলে হেতু বাম সম্ভাষণ। কটক সহিতে গৈল বাল্মিকীৰ দেশ। সৈন্য পোবন কৰিলে প্ৰবেশ ঐ দেখ মুনি ৰষিত মন। শত্ৰুঘ্নে কাৰণে তান চৰণ বন্দন। মুণি ক ১৭ ব ভুমি শত্ৰুঘন। লবণক ৰি ৰক্ষ কৈলা ত্ৰিভুবন। অনেক কষ্ট ৰাম বৰিলে ৰাৱণে। লৱণক বধ ভু৯ি কেলা এক দিনে। মানুহক এই দৈত্য দেশে কেলেন। নগৰ পাতলা ও বধিয়। লবণ। এই বুলি মুনিৰৰ পৰম সাদৰে। ৰাখিলে কতে। সৈন্য অতিথি সৎকাৰ। সুগৰি কোল অন্ন পায় পিষ্টক। বহুভোগ খুৱাইলেক সকলো কটক॥ সোণাৰ পালঞ্চে বৰ কৰিলে শয়ন। •হেন কালে শুনিলেক গীত ৰামায়ণ