পৃষ্ঠা:লৱণ-দৈত্যবধ.djvu/১৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


( ১৪ )। বামুখে অগ্নি পৰে জলকে জলকে। স্থাবৰ জঙ্গম স্বৰ্গ ৰাতল কঁপে॥ বানৰ গৰ্জন শুনি দৈত্য হৈল ভীত। বৃক্ষ শিলা প্ৰহাৰ কৰয় চতুৰ্ভীত। বিষ্ণুবান মুখে সব ভস্মহুয়া গৈল। মহাবেগে বান আহি বুকত পৰিল। পৰিলে লবণ বীৰ দেখে সৰ্ব্বলোকে। দেৱতাৰ শূলপাট গলে অন্তৰীক্ষে। জয় জয় শব্দকৰে যত দেবগণ। শত্ৰুঘ্ন উপৰে কৰে পুষ্প ববি। স্বৰ্গত দুন্দুভি বাজে নাচে বিদ্যাবৰী। আনন্দত মহলে যত সুৰণৰি। লবণৰ বধ কথা অমৃত সমান। দেবৰামে দ্বিজে কয় শুনে পুণ্যবান। লবণক বধি বীব সুমিত্ৰা নন্দন। কৰিলে মধুৰা পৰি অদ্ভুত নিৰ্মান। পদ্ম কোটি ঘৰ কৈলে সুবৰ্ণ গঠন। ক্ষ, বৈশ্য, শূদ্ৰ আৰু আনিলে ব্ৰাহ্মণ। অট্টালিকা সালিন্ত বহু নৰোবৰ পশুপক্ষী আদি বহু থলে জলচৰ।