পৃষ্ঠা:লৱণ-দৈত্যবধ.djvu/১৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


বৃক্ষৰ কোবত বীৰ হৈল অচেতন। ' ৰত যাইবে মন কৰিলে লবণ। হেনকালে চেতনা লভিলে দাশৰথী। সম্বিত পাইয়া উঠিলেক ধনু পাতি। বিষ্ণুবান ঘুৰি বীৰ কৰয় গৰ্জন। অস্ত্ৰ দেখি ভয় পাই কহয় লবণ। ক্ষণেক ক্ষমাহ মোক খাওঁ ভক্ষ পানী। পালটী আসিয়া যুদ্ধ কৰিবোহহ আমি? মন ভাবে শূল আছে দেবপূজা ঘৰে। 'বাকো বসোহে আনি শূলৰ পাৰে। তাৰ মনন গত ভাব বুজি শত্ৰুঘন। কহিবে লাগিলে বীৰ কৰিয়া গৰ্জন। কৰিবি ভোজন য় উপবাসী ময়। ওয়ো উপবাসে যুদ্ধ কৰিলে লাগয়। এতিয়া ভোঙ্গনকৰা উচিত নহয়। ভোজন কৰিবি নয় গই যমালয়। কুপিলে লবণ ৰীৰ দুৰ্জয় প্ৰতাপ। আহাৰ কৰিৰে নিদিলিৰে মহাপাপ। ৰঘুবংশে জন্ম তোৰ সৰ্ব্বলোকে জানে। বকুল উজ্জ্বল কৰিলি অত দিনে। এই বুলি খেদি আইলা দুৰ্জয় লবণ। ধনুক টাৰি বান এড়ে শত্ৰুঘন।