পৃষ্ঠা:লৱণ-দৈত্যবধ.djvu/১৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


লবণৰ কথা কৈলেক শত্ৰুঘন। মিছা গৰ্ব কৰ কিয় পামৰ লবণ। তোৰ যে মাতুল সিটো নামত বাবণ। শ্ৰীৰামৰ হাতে দুষ্ট হৈলেক নিধন॥ শ্ৰীৰামৰ ভাই ময় তোকহে বিচাৰে।। তোক বধকৰি মোৰ সাধ পূৰ্ণ কৰো॥ লবণ কৈলেক ক্ৰোধে শুন শত্ৰুঘন। তোক বধি নিবাৰিবো মাতাৰ ক্ৰন্দন। মাতুলে কৰিলে বধ তোৰ সহোদৰ। আজি তোক মাৰি পঠিয়াও যমঘৰ। তোৰ বংশ ৰাজানবে কৰো তৃণজ্ঞান। সসৈন্য মাৰিলো তাকে মান্ধাতায়ে নাম। হেন শুনি কয় কথা সুমিত্ৰা নন্দন। তাৰ সোধ লৈবে আইলো শুনৰে লবণ ৰামৰ কনিষ্ঠ তোক নকৰোহে ভয়। তোক যধি আজি পঠিয়াইবো যমালয়। শুনি লবণ বীৰ সিংহ যেন গৰ্জে। হাতে বৃক্ষ কৰি আইলা যুক্তিবাৰ সাজে। গছ শিল লই ত্যৈ কৰে মাৰ। শৰ বহু সৈন্য গৈলে সমাব। এক বক্ষ লই নিটো দানব দুৰ্জয়। শাক প্ৰহাৰ কৰলে অতিশয়