পৃষ্ঠা:লৱণ-দৈত্যবধ.djvu/১২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শল এৰি যাই যেবে অৰণ্য ভিতৰ। সেই সময়তে বেৰি লবা তাৰ ঘৰ।।

  • দি সেই শূলপাট নাপায় ৰাক্ষম।

তাৰ বধ হেতু তেন্তে কৰিবা সাহস। শূল বন্দিৰাক যদি নোৱাৰিবা। দৈত্যৰ লগত তেবে যুদ্ধ নকৰিবা। এই ৰূপ কথোপ কথনে দুই জন। সেই বাত্ৰি মুনি ঘৰে কৰে কৰিলে যাপন বাল্মিকী শত্ৰুঘ্নে সেবে কয় কথা বাৰ্তা। সিসময়ে দুটী পুত্ৰ প্ৰসবিলে সীতা। শিষলবে কয় আসি মুনিৰ আগত। গুটা তনয় সাত কৰিলে প্ৰাব। মুনি কয় গোপনত ৰাখ। শিষ্যগণ। এই কথা যেন নুশুনয় শত্ৰুঘন। ১ান্তৰ আছে আত শুনা সৰ্বজন। বাল্মিকী নদীৰ তীৰে কৰয় তৰ্পণ। মুনিক স বাদ দিলে শিষ্য একজন। প্ৰসবিলে সীতা দুই যমজ নন্দন। আনন্দিত হই মুনি কৈলেক শিষ্যক। লোণ আৰু কুশসহ ঘহিবে শিশুক + মুহিবাক্য শুনি শিষে কলে জানকীক। হবু হই সীতা ঘহিলে পুত্ৰক।