পৃষ্ঠা:ভবিষ্যত কথা.djvu/৮৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৌতকৰ উপাখ্যান। ৭ সূৰ্য্যৰ কিৰণ ঢাকি ভৈলা তমোময়। আকাশ পৃথিবী দশদিকে শৰচয়। যাদব সেনাৰ আবে ভৈলা মহামাৰ। শৰে জৰ্জৰিত গাৱ সমস্ত সেনাৰ। কাৰে উৰু কাৰবা শিৰ কাৰৰ বক্ষঃস্থল। ঘোৰ শৰ ঘাৱে দেহা কৰে টলবল॥ পলাইবাক লাগি দিশ নাপান্ত উদিশ। ত্ৰাহি কৃষ্ণ বুলি সবে পাৰন্ত আটাস॥ কৈতবা আছাহা বলভদ্ৰ মহাশয়। পৰিত্ৰাণ কৰা হেৰ যাওঁ যমালয়। শত্ৰুব হাতত আবে নবহন্ত প্ৰাণ। হে ৰাম কৃষ্ণ আবে কৰা পৰিত্ৰাণ। এহি মতে দশ দিশে সৈন্যৰ আৰাৱ। দেখি ক্ৰোধে আগবাঢ়ি গৈল। বলদেৱ। মুষল ধৰিয়। ভ্ৰমে ঘুৰাইয়া পাক। মনিব নপাৰি যেন কুমাৰৰ চাক। অদভূত কৰ্ম কৰিলন্ত মহাবীৰ। অস্ত্ৰ সব ছন্ন কৰি সৈন্য কৈল স্থিৰ। কামদেৱ সাত্যকি সহিতে বীৰগদ। বলক প্ৰশংসি কৰিলন্ত সিংহনাদ।